همه قسمت‌ها

Późne lato 1420 roku. Mijają trzy miesiące od śmierci królowej Elżbiety. Władysław, Świdrygiełło i młody dworzanin Jan Hincza (Kamil Szklany) jadą do Wilna. Po drodze spotykają nad jeziorem księżniczki Holszańskie - Wasylisę (Aleksandra Radwan), Marię (Olga Rayska) i Sonkę (Maria Pawłowska). Po przyjeździe do Wilna Świdrygiełło prosi Witolda o to, by wybaczył mu zdradę. Na wydanej przez księcia i księżną Juliannę (Emma Giegżno) uczcie księżniczki poznają króla. Tymczasem w Krakowie zjawiają się Czesi - Jan Żiżka (Jacek Łukowski), Honzik (Kamil Drężek) i Henryk Czech (Grzegorz Pierczyński). Chcą znaleźć sprzymierzeńców, którzy poprą husytów. Jan Głowacz i Oleśnicki chcą się ich pozbyć. Wynajmują zbirów, którzy mają ich zabić. Z pomocą przychodzą Czechom Sambor i Grzymek. Królewna Jadwiga śni o polskiej koronie i o małżeństwie z księciem Bogusławem. Na Wawel przyjeżdża z prezentem posłaniec ze Słupska.

Jesień 1420. Księżniczka Sonka podoba się nie tylko królowi Władysławowi. Książę Świdrygiełło chciałby ją mieć w łożu. Dziewczyna się broni i ucieka. Delegacja czeska -Jan Żiżka, Honzik i Henryk Czech oferują Jagielle koronę. Król Władysław nie odmawia. Ale proponuje, aby oddali tron księciu Witoldowi. Witold snuje plany o ożenku króla z Sonką, a Zygmunt Luksemburski swata Jagielle wdowę po czeskim królu Wacławie. Do posagu dołącza Śląsk. Na Wawelu antyhusycki Oleśnicki chce się dogadywać z Luksemburczykiem. Bracia Szafrańcowie są temu przeciwni. W karczmie Bdzigost tłumaczy Pietrkowi doktrynę husycką. Pietrek wybiega z karczmy i znika razem z mieczem Zyndrama.

Przełom 1420 i 1421 roku. Król wysyła na dwór węgierski swojego posła i szpiega Zawiszę. Ma on przekonywać Luksemburczyka o chęci królewskiego mariażu z Ofką. Jagiełło tak naprawdę chce mieć młodą żonę, Sonkę, która da mu upragnionego syna i następcę tronu. Zbigniew Oleśnicki i młody Hińcza jadą do książąt Holszańskich prosić o rękę księżniczki. Król nie powiedział im jednak której, a siostry są trzy... Tymczasem Sonka dostaje od Świdrygiełły prezent, ale odrzuca jego zaloty. Jadwiga marzy o tym, by mieć męża i urodzić dziedzica. Femka rusza z Zawiszą do Czech, by odnaleźć Pietrka.

Rok 1421. Zbigniew Oleśnicki i Jan Hińcza w imieniu Władysława proszą o rękę księżniczki Holszańskiej. Wszyscy są przekonani, że chodzi o najstarszą z nich, Wasylisę. Sonka z kolei marzy o oświadczynach Hińczy. Na Wawelu zjawia się poseł z Brandenburgii, by prosić o rękę Jadwigi dla siedmioletniego syna elektora Fryderyka Hohenzollerna. Królewna jednak marzy o wyjściu za mąż za Bogusława Słupskiego. Zawisza i Femka jadą do Czech. Po drodze wpadają w zasadzkę i zostają wzięci do niewoli przez husytów. Jan Żiżka oskarża Zawiszę o szpiegostwo.

Rok 1421. Jagiełło jest zły na swoich panów za ingerencję w sprawie jego ożenku z księżniczką Holszańską. Niektórzy z nich są bowiem oburzeni, gdyż jest ona stryjeczną wnuczką Jagiełły. Król więc musiałby czekać na kolejną dyspensę. Tymczasem Jadwiga w tajemnicy przed ojcem pisze list do Barbary Cylejskiej, swojej krewnej i żony Zygmunta Luksemburskiego. Skarży się w nim na decyzję ojca o jej małżeństwie z Fryderykiem Hohenzollernem. Sofia mówi Samborowi, że będą mieli dziecko. Niespodziewanie na Wawelu zjawia się Ciołek i zostaje sekretarzem biskupa Jastrzębca. Sonka obawia się spotkania ze Świdrygiełłą. Nie chcąc jechać do Wilna, symuluje chorobę. Olga okłada ją pokrzywami. Żiżka uwalnia Femkę, która wstawia się za Zawiszą. Gdy ten wkrótce wyjeżdża, ona zostaje w Czechach, by szukać syna.

Siedmioletni narzeczony Jadwigi, Fryderyk Hohenzollern, przybywa na Wawel. Jadwiga nie jest jednak zainteresowana spotkaniem z nim. Niesforny chłopiec biega po całym zamku, a jedynie Mikołaj Trąba potrafi go uspokoić. W Wilnie, panny Holszańskie - Wasylisa i Maria - czekają na króla. Ich rodzina jest przekonana, że Władysław chce poślubić najstarszą z sióstr, Wasylisę. Nie przyjmują do wiadomości słów Witolda, który informuje, że chodzi o Sonkę. Ta zaś, pokryta bąblami po kontakcie z pokrzywami, zostaje w majątku księcia Semena. Nagle traci przytomność.

Władysław spotyka się w Wilnie z Witoldem. Ustalają, że do Pragi pojedzie Zygmunt Korybutowicz, który będzie pełnił funkcję namiestnika i przygotuje grunt pod koronację Witolda na czeskiego króla. Tymczasem na spotkanie z Jagiełłą czeka rodzina Holszańskich - Semen, Aleksandra Drucka i dwie księżniczki - Wasylisa, która jest pewna, że zostanie żoną króla, oraz najmłodsza Maria. Okazuje się jednak, że doszło do pomyłki. Jagiełło pragnie bowiem ożenić się z Sonką. Na Wawelu panuje zamieszanie w związku z wizytą małego Fryderyka Hohenzollerna, który nieustannie rozrabia. Zawisza przywozi z Budy Jana Strasza. Nie wie, że to szpieg Zygmunta Luksemburskiego.

Jesień 1421 roku. Sonka, choć jest już pogodzona z tym, że zostanie żoną króla, wciąż myśli o Janie Hinczy. Świdrygiełło, który zauważa, jak ta dwójka na siebie patrzy, chce o tym poinformować brata. Witold jednak każe mu milczeć. Wasylisa jest zadowolona, że to jednak nie ona zostanie żoną Władysława. Cieszy się, że sama może wybrać sobie męża i decyduje się na Iwana Bielskiego, bratanka króla. Na Wawelu Jadwiga postanawia wychować swojego narzeczonego - małego Fryderyka Hohenzollerna. Niebawem gubi się jej ukochany piesek, którym chłopiec miał się opiekować. Psuja przyprowadza na zamek Jan Strasz, który zyskuje dzięki temu sympatię królewny.

Rok 1422. W Nowogródku odbywa się chrzest Sonki, która przyjmuje imię Zofia. Na Litwę z dyspensą od papieża przybywa legat Branda de Castiglione. Wkrótce odbywa się skromny ślub Jagiełły. W uczcie weselnej nie uczestniczy Jan Hincza. Wdaje się za to w bójkę z księciem Świdrygiełłą i zostaje uwięziony w lochu. Mały Fryderyk Hohenzollern postanawia zrobić żart Mikołajowi Trąbie. Zakłada smoczą maskę i straszy arcybiskupa, który przerażony dostaje zawału serca. Tymczasem komtur Malborka, Russdorf, zleca Hermanowi zabójstwo Jadwigi.

Zofia, czwarta żona Władysława, przyjeżdża do Krakowa, gdzie zostaje serdecznie powitana przez mieszkańców. Ciołek przekazuje Hinczy poemat dedykowany przyszłej królowej. Po przybyciu na Wawel między Zofią a Jadwigą natychmiast dochodzi do konfliktu. Macocha nie zna jeszcze dworskiego ceremoniału i zajmuje komnaty królowej, w których po śmierci matki, Anny Cylejskiej, mieszkała królewna. Tymczasem Lech pada ofiarą złodzieja. Postanawia go odszukać. Jagiełło jest wściekły na Krzyżaków, którzy odmawiają wypłacenia zasądzonego odszkodowania. Stawia im ultimatum - jeśli nie oddadzą pieniędzy, wybuchnie wojna. Komtur Malborka, Paul von Russdorf, doprowadza do dymisji Wielkiego Mistrza Krzyżackiego, Kuchmeistra. Jego szpieg, Herman, próbuje przedostać się na Wawel.

Rok 1422. Zofia ma trudności z przyzwyczajeniem się do dworskich obyczajów. Szpieg krzyżacki Herman ma przeszkodzić w zawarciu sojuszu z Brandenburgią podczas wizyty margrabiego Fryderyka Hohenzollerna (Paweł Stachowczyk) na Wawelu. Postanawia podciąć popręg w siodle królewny. Na szczęście zauważa to Zofia, której udaje się uchronić Jadwigę przed wypadkiem. Królewna nie ma jednak zamiaru jej dziękować. Chce też, aby Strasz został jej pokojowcem. Lech chce zemścić się na osobie, która ukradła jego sakiewkę. Oprócz pieniędzy miał w niej swoje wybite zęby. Złodziej Sławoj próbuje je sprzedać jako relikwie św. Lamberta. Zbigniew Oleśnicki i Jan Hincza zostają wysłani do Malborka. Jeśli nie przywiozą pieniędzy, wybuchnie wojna.

Jagiełło planuje wojnę z Krzyżakami. Martwi to Zofię, która niepokoi się zarówno o niego, jak i o Hinczę. Na Wawel przybywają dwie nowe dwórki, panny Szczukowskie - Kachna (Justyna Ducka) i Eliszka (Milena Suszyńska). Okazuje się, że Zofia i Olga znają je, ale z nie najlepszej strony. Jagiełło obiecuje pomoc Zygmuntowi Korybutowiczowi, który został wysłany przez Witolda jako namiestnik do Pragi. Tymczasem Oleśnicki w swoim kazaniu potępia husytów. Mikołaj Trąba ostrzega przed nim króla. Lech obmyśla intrygę przeciwko Sławojowi.

Władysław wyrusza na wojnę. Żegna się z Mikołajem Trąbą, nieświadomy, że jest to ich ostatnia rozmowa. Na Wawelu zostaje Jan Hincza, który ma opiekować się Zofią. Zmęczony zakazanym uczuciem do żony króla postanawia opowiedzieć o nim Mikołajowi Trąbie podczas spowiedzi. Zofia próbuje nawiązać bliższą relację z Jadwigą, ale tylko ją irytuje. Tymczasem w mieście Ciołek walczy o powrót do łask, spisując cuda Jadwigi Andegaweńskiej. Sławoj opuszcza loch i zapowiada zemstę na Lechu.

Rok 1422. Trwa wojna golubska. Krzyżacy zamykają się w zamku w Golubiu. Polacy przejmują list skierowany do Wielkiego Mistrza, z którego jasno wynika, że Zygmunt Luksemburczyk popiera zakon. Stanisław Ciołek powraca na Wawel, gdzie zabawia Zofię i jej gości, opowiadając historie o Ginewrze i Lancelocie. Królewna Jadwiga nie przyjmuje zaproszenia na spotkanie. Krzyżacki szpieg Herman próbuje ją otruć, jednak zatrute pierniczki przypadkowo bierze z tacy mały Fryderyk. Dochodzi do złodziejskiego pojedynku między Lechem a Sławojem. Lech udaje się do łaźni, gdzie kradnie płaszcz Spytka z Melsztyna.

Mały Fryderyk Hohenzollern i królewna Jadwiga uniknęli zjedzenia zatrutych pierniczków. Mikołaj Trąba, Zawisza Czarny i Jastrzębiec wyruszają do Kiezmarku, aby spotkać się z Zygmuntem Luksemburskim. Niestety, arcybiskup nie zdąża przed śmiercią ujawnić tożsamości węgierskiego szpiega na Wawelu. Zostaje zawarty pokój mełneński z Krzyżakami, jednak polscy rycerze nie są zadowoleni i nie chcą świętować. Ich zdaniem jedynie Litwa odniosła korzyści z wojny, odzyskując Żmudź. Jagiełło i książę Witold spierają się o pozwolenie Zygmuntowi Korybutowiczowi na praktykowanie radykalnej husyckiej herezji - komunii pod dwiema postaciami. Zofia wyciąga rękę do Jadwigi. Kończy się to jednak wypadkiem, w wyniku którego Jadwiga zachwyca się Janem Hinczą.

W Kieżmarku przewodnik Gaspar odzyskuje list, który demaskuje Strasza. Na razie jednak tożsamość szpiega Luksemburczyka na Wawelu pozostanie tajemnicą. Zawisza spotyka się z Zygmuntem i zapewnia go, że Jagiełło popiera Zygmunta Korybutowicza. Po podpisaniu pokoju z Krzyżakami Władysław wraca na Wawel. Podczas uczty, na której Zofia i Jadwiga nawet razem tańczą, niespodziewanie przychodzi wiadomość o śmierci Mikołaja Trąby, co bardzo porusza Jagiełłę. Zofia zabiera go na trakt, którym Jastrzębiec przewozi zwłoki Trąby. W karczmie Lech i Sławoj rozstrzygają złodziejski pojedynek, prezentując skradzione przedmioty. Tymczasem Spytek poszukuje swojego zaginionego płaszcza. Rozpoznaje Lecha.

Wiosna 1423 roku. Zbigniew Oleśnicki chciałby zostać biskupem krakowskim. Jego konkurentami są Wojciech Jastrzębiec i Jan Szafraniec. Postanawia udowodnić Jagielle, że pierwszy jest nieudacznikiem, a drugi ma na Wawelu za duże wpływy. Tymczasem Zofia sądzi, że spodziewa się dziecka. Mimo, że Henryk Czech i Awdokia uważają, że za wcześnie, by to stwierdzić, kobieta mówi mężowi o swoich podejrzeniach. Lech nie może odzyskać skradzionego Spytkowi płaszcza. Z pomocą przychodzi Sławoj. Nie robi tego jednak bezinteresownie.

Zofia wraz z Olgą rozdają krakowskim dzieciom kołacze i pierniczki, zgodnie z ruskim zwyczajem, praktykowanym, gdy dzieje się coś dobrego. Żona króla jest bowiem przekonana, że jest w ciąży. Jagiełło wybiera na biskupa Krakowa Zbigniewa Oleśnickiego. Tymczasem Zawisza zostaje jeńcem husytów. Jan Żiżka obiecuje mu publiczną egzekucję w Pradze. Femka postanawia wysłać w jego sprawie do Jagiełły posłańca, który prosi króla o pomoc. Władysław każe zawieźć do husytów okup za Zawiszę. W drodze posłańca zatrzymuje oddział, dowodzony przez Pietrka. Zostaje powieszony krzyżacki szpieg Herman, który chciał otruć Jadwigę. W karczmie Bdzigost broni Kunegundy przed Głowaczem. Zostaje aresztowany za napaść na szlachcica.

Rok 1424. Zbliża się koronacja Zofii. Na Wawel przybędzie wielu znamienitych gości. Zofia wybiera Katarzynę Mężykową na matronę dla Jadwigi. Okazuje się jednak, że nie jest to dobra decyzja. Król Danii Eryk z księciem słupskim Bogusławem jadą do Budy. Po drodze zatrzymują się w Krakowie. Zofia po raz pierwszy ma przyjąć tak dostojnego gościa. Oleśnicki sugeruje jej, aby prawie w ogóle się nie odzywała. Jagiełło martwi się o Zawiszę. Mimo wysłanego okupu, słuch po nim zaginął. Głowacz oskarża Bdzigosta o napaść. Mnich ma stanąć przed sądem miejskim. Przyjaciele postanawiają uwolnić go z lochu.

Rok 1424. Jagiełło dowiaduje się o nieodpowiednim zachowaniu Zofii wobec króla Eryka. Żona tłumaczy mu, że tylko posłuchała Oleśnickiego. Świdrygiełło postanawia wykorzystać konflikt między Zofią i Jadwigą, by zbliżyć się do królowej. Niebawem Władysław jest świadkiem dwuznacznej sytuacji między nim a swoją żoną. Na Wawelu pojawia się Zawisza Czarny. Po koronacji zaprasza on gości na ucztę do swojego domu. Bdzigost, podczas procesu przed sądem miejskim, oświadcza, że jest szlachcicem. Kwestionuje to jednak Jan Głowacz. Sędziowie postanawiają, że Bdzigost musi przedstawić 6 świadków.

Jagiełło wybiera się na przejażdżkę z Zygmuntem Luksemburskim i królem Danii oraz Norwegii, Erykiem. Barbara próbuje przekonać Jadwigę do ewentualnego małżeństwa z Bogusławem Słupskim. Królewna uważa jednak, że jest on zarozumiały. Tymczasem Świdrygiełło po raz kolejny proponuje Zofii schadzkę. Królowa, przy pomocy Olgi i Hinczy, postanawia ośmieszyć księcia. Strasz ma uniemożliwić powrót małego Fryderyka na Wawel. Zabija posłańca jadącego do Wilna. Kunegunda prosi Głowacza o wycofanie skargi na Bdzigosta, ale ten staje się wobec niej natarczywy. Z opresji ratuje ją Hynek.

Na Wawelu z radością przyjmują wieść o ciąży królowej Zofii. Jagiełło z tej okazji postanawia mianować Jana Szafrańca kanclerzem koronnym, a Stanisława Ciołka podkanclerzem koronnym. Wojciech Malski zostaje ochmistrzem królowej. Do Witolda dociera poselstwo dwóch królów, by zabiegać o względy dla księcia Bogusława oraz tajne poselstwo od Jagiełły, by zwlekał z decyzją. Tymczasem Świdrygiełło knuje spisek z Zygmuntem Korybutowiczem. W Krakowie pojawia się nowy krewny Bdzigosta, Dobek z Bagna, który żąda zapłaty za swoje zeznania. Strasz otrzymuje nowe zadanie od szpiega Zdenka - ma zapobiec narodzinom dziecka królowej. Strasz płaci mieszczce Jolancie, aby kupiła od Grety zioła poronne.

Lato 1424. Henryk Czech stawia Jagielle horoskop i przepowiada mu trójkę potomstwa. Na Wawel dochodzą wieści o Zygmuncie Korybutowiczu, który samowolnie zebrał wojska i wyruszył w kierunku Pragi. W karczmie liczą zebrane fundusze. Okazuje się, że jest ich za mało, aby opłacić zeznania Dobka z Bagna, które potwierdzą szlachectwo Bdzigosta. Hynek kradnie marcepan z królewskiej kuchni, licząc na to, że wystarczy pieniędzy na opłacenie Dobka. Chciwy krewniak składa odpowiednie zeznanie, a Bdzigost zostaje uwolniony. Strasz próbuje podać Zofii zioła poronne, ale czujna Awdokia coś zauważa. Niedoszły zamachowiec sam je wypija miksturę.

31 października 1424 r. Zofia podróżuje z mężem po Polsce, ale Władysław, mając świadomość zbliżającego się terminu porodu, odsyła żonę do Krakowa. Zawisza przybywa do Przemyśla i przekazuje królowi najnowsze wieści o wojnie w Czechach. Żiżka nie żyje. Honzik przynosi Femce, znaleziony w miejscu potyczki z Węgrami, miecz Zyndrama i rękawicę z herbem Słońce. W Krakowie pojawia się guślarz, a ciekawe przyszłości Katka, Agata i Kunegunda zapraszają go do karczmy. Zofia wraz z Awdokią i Olgą odprawiają obrzęd dziadów w wawelskim ogrodzie, próbując przywołać duchy przodków. Królowa zaczyna wcześniej rodzić, a Jagiełło ma proroczy sen. Niebawem dzwony w Krakowie obwieszczają narodziny królewskiego syna.

Zima 1424 r. Władysław wraca do Krakowa. Pierwsze kroki kieruje do nowo narodzonego syna - Rozpoczyna planowanie hucznego chrztu. Strasz rozpuszcza plotki, że królowa odprawiała dziady i że dziecko może być nawiedzane. Zofia jest rozczarowana, że nie może spędzać więcej czasu z synem, a Jadwiga sfrustrowana narodzinami brata, który skupia na sobie uwagę rodziny. Nocą zjawia się w dziecięcej komnacie. Femka odnajduje domniemanego zabójcę swojego syna. Chce pomścić Pietrka, ale nie potrafi zabić Gabora, który przypomina jej syna. Dominikanin - Inkwizytor szuka guślarza. Kunegunda, Agata, Katka i Bdzigost pomagają mu uciec z miasta.

Rok 1425. Wysłany przez papieża biskup Ostii przybywa na chrzest królewicza Władysława z gwoździem z krzyża Chrystusa. Skrzyneczka z bezcenną relikwią ginie, lecz niebawem cudownie się odnajduje. Król i królowa Zofia zapowiadają procesję. Zbigniew Oleśnicki i Jan Głowacz przewidują, że szlachta złoży hołd królewiczowi w zamian za nowe przywileje. Jadwiga nie pojawia się na chrzcie, jest bowiem posądzana o złe intencje wobec przyrodniego brata. W uroczystościach nie uczestniczy też Zbigniew z Brzezia. Umierający marszałek w swoich ostatnich słowach ostrzega króla przed Oleśnickim.Rok 1425. Wysłany przez papieża biskup Ostii przybywa na chrzest królewicza Władysława z gwoździem z krzyża Chrystusa. Skrzyneczka z bezcenną relikwią ginie, lecz niebawem cudownie się odnajduje. Król i królowa Zofia zapowiadają procesję. Zbigniew Oleśnicki i Jan Głowacz przewidują, że szlachta złoży hołd królewiczowi w zamian za nowe przywileje. Jadwiga nie pojawia się na chrzcie, jest bowiem posądzana o złe i

Wiosna 1425 roku. Mieszkańcy Krakowa składają hołd Jagielle, Zofii oraz ich synowi. Królewska para oczekuje też tego od szlachty. Oleśnicki żąda jednak więcej przywilejów dla panów. Zofia dowiaduje się, co łączyło Awdokię i Daniła. Z pomocą swoich rycerzy aranżuje ich spotkanie. Jadwiga nie ukrywa przekonania, że to ona powinna być następczynią tronu. Katarzyna Mężykowa ostrzega ją, że za takie złe myśli spotka ją kara. Przestraszona królewna rozpoczyna post. W drodze do Krakowa Femka i Honzik spotykają guślarza. Wypowiada on do kobiety tajemnicze słowa.

Kwiecień 1425. Mały królewicz Władysław jest chory. Awdokia rozrzuca sól wokół kołyski dziecka, by odpędzić złe moce. Jagiełło prosi o pomoc Stanisława Ciołka. Ten sprowadza na dwór młodego kanonika Adama Świnkę. Strasz sądzi, że służka królowej jest wiedźmą i rzuciła urok na dziecko. Jagiełło przygotowuje się do zjazdu szlachty w Brześciu Kujawskim. Oleśnicki marzy o tym, że po śmierci króla zostanie regentem. Lech przekonuje Bdzigosta, że jako król krakowskich złodziei wie, jak trudne jest życie władcy. Femka i Honzik wracają do Krakowa. Kobieta śni o Pietrku.

W Brześciu Kujawskim wszyscy czekają na królową Zofię. Jej orszak jednak myli drogę. Zjazd szlachty nie przebiega po myśli Jagiełły i Witolda. Oleśnicki szuka dla siebie poparcia i przygotowuje grunt pod regencję. Awdokia i Danił mają się ku sobie. Kobieta może trafić na stos. Głowacz szuka czegoś, co pomoże mu udowodnić, że kobieta uprawia czary. Królewna Jadwigi doskonale się czuje w towarzystwie Adama Świnki. Femka rozpacza po śmierci Pietrka. Bdzigost próbuje ją pocieszyć.

Czerwiec 1425. Jagiełło wycisza sprawę obrzędu dziadów, w którym uczestniczyły Zofia, Awdokia i Olga. Niespodziewanie królowa zaczyna rodzić. Femka wpada w depresję. Greta daje jej zioła nasenne i zabiera do Guślarza. Ten informuje rozpaczającą matkę, że niebawem w jej życiu pojawi się ktoś bliski. Głowacz chce kupić dom Femki. Ona jednak wierzy, że Pietrek wróci, i nie zamierza go sprzedawać. Jej decyzję popiera Honzik. Papież żąda od polskiego kleru daniny na rzecz wojny z husytami. Oleśnicki zwołuje zjazd biskupów w Łęczycy. Książęta Siemek, Trojden i Kazimierz namawiają biskupa płockiego Stanisława Pawłowskiego, aby nie ulegał namowom papieża. Mazowsze próbuje odłączyć się od Korony. Danił prosi królową o rękę swojej ukochanej. Oświadcza się też Awdokii, ale nie zostaje przyjęty.

Książęta mazowieccy odmawiają złożenia hołdu lennego Koronie. Jagiełło kara księżną Aleksandrę za zachowanie jej synów. W Płocku młodzi książęta Kazimierz i Trojden planują umieścić matkę w klasztorze. Awdokia przyjmuje oświadczyny Daniła, ale nie chce opuszczać królowej. Ostatecznie jednak decyduje się na ślub. Głowacz chce kupić dom Femki. Honzik obiecuje, że ją obroni. Pewnego dnia zauważa dwóch chłopców wędrujących z tobołkami. Nie wie, że to synowie rzeźnika, którzy uciekli z domu. Rozpoczyna się poszukiwanie. Głowacz sugeruje, że porwał ich husyta Honzik. Rusza na niego obława. Dzięki Grzymkowi i Samborowi udaje mu się znaleźć schronienie w zamtuzie.

Księżna Aleksandra błaga swojego syna Siemka, aby on i jego bracia ukorzyli się przed Jagiełłą. Władca przeprowadza z siostrzeńcem ostrą rozmowę. Stawia ultimatum. Strasz przekazuje Zdenkowi ważne informacje dla Luksemburczyka. Honzik nadal ukrywa się w zamtuzie, a Femka odnajduje dzieci rzeźnika u guślarza. Uciekły z domu, ponieważ były bite przez ojca. Katka, Kunegunda i Femka postanawiają wymierzyć rzeźnikowi karę za znęcanie się nad synami.

Grudzień 1425 roku. W drodze do Wilna Jagiełło i Zofia dowiadują się, że w Krakowie panuje zaraza. Królowa chce wracać, ale król postanawia kontynuować podróż, a mały Władysław zostaje przewieziony do Chęcin. Jadwiga pozostaje na zamku i planuje organizować pomoc dla mieszczan. Na wawelskim korytarzu przypadkowo dotyka zarażoną służącą. Niebawem w Krakowie zaczynają umierać ludzie, a klienci karczmy zostają zamknięci i objęci kwarantanną.

Rok 1426. W Krakowie wciąż panuje zaraza. Król i królowa przebywają w Wilnie, królewicz w Chęcinach, a królewna Jadwiga, która mogła zarazić się od chorej służącej, zamknięta jest w wawelskiej komnacie. Tylko Adam Świnka jej nie opuścił. W karczmie zaś trwa kwarantanna. Tymczasem Witold chce zawrzeć porozumienie z Krzyżakami i dostać od nich poparcie w czasie wyprawy na Ruś. Podczas polowania Jagiełło zostaje zaatakowany przez dzika. Jan z Czyżowa próbuje go bronić.

Jan z Czyżowa ratuje zaatakowanego przez dzika króla. Władysław wzywa Oleśnickiego i oświadcza, że Zofia będzie uczestniczyła we wszystkich naradach. Tymczasem na Mazowszu umiera książę Siemowit IV. Młodzi książęta postanawiają wspólnie sprawować władzę i planują wysłać matkę do klasztoru. Tymczasem Strasz powraca na Wawel i udaje przed Jadwigą bohatera walczącego z zarazą. Świnka dowiaduje się jednak od Ciołka, że to nieprawda. Niemira bierze od Grety zioła na miłowanie i podaje je garncarzowi Michałowi. Niestety, okazuje się, że były to zioła na mówienie prawdy. Mężczyzna pod ich wpływem konfliktuje się z mieszczanami, wyznaje miłość Grecie i poniża Niemirę.

Rok 1426. Zygmunt Luksemburski jest niezadowolony z wieści o kolejnym potomku polskiego króla. Barbara Cylejska podsuwa mu pomysł, aby oskarżyć polską królową o niemoralne postępowanie. Jagiełło pragnie tronu dla małego Władysława bez warunków narzucanych mu przez polskich panów. Oleśnicki wysyła skargę do papieża na Jagiełłę. Nie chce oddać władzy ani dochodów z diecezji lubelskiej. Pietrek, przybrany syn Femki i Zyndrama, powraca do Krakowa. Niczego jednak nie pamięta, nie wie nawet, kim jest. Hincza dowiaduje się od krawca, że musi spłacić długi swojego brata i zaczyna szukać pieniędzy. Niemira jest zła na Gretę, która sprawiła, że stała się pośmiewiskiem. Postanawia się zemścić, niszcząc jej stragan.

Maj 1426 roku. Zofia rodzi drugiego syna, Kazimierza. Chłopiec jest bardzo słaby, a Henryk Czech unika przedstawienia jego pełnego horoskopu. Jan Hincza przywozi na Wawel swego młodszego brata Jakuba, co wywołuje zachwyt u panien Szczukowskich. Jagiełło nie może porozumieć się w Łęczycy ze szlachtą, głównie z powodu konfliktu z biskupem Oleśnickim o przynależność ziemi lubelskiej do diecezji krakowskiej. Polscy panowie, podburzeni przez Oleśnickiego, niszczą dokument poprzedniej umowy z Brześcia. Tymczasem Strasz rozpoczyna realizację misji, mającej na celu podważenie ojcostwo Jagiełły. Zaleca się do Eliszki Szczukowskiej, wyciągając od niej różne informacje. Gdy Adam Świnka staje się wobec niego coraz bardziej podejrzliwy, rozpuszcza o nim kompromitującą plotkę. Mówi Mężykowej, że Świnka przechwala się, że królewna go miłuje. Królowa każe go odprawić. Pietrek wciąż nie wie, kim jest. Pamięta jednak, jak się czyta. Bdzigost opowiada mu różne historie z dzieciństwa.

Czerwiec 1426. Jagiełło szykuje się do rozprawy z siostrzeńcami - mazowieckimi książętami, którzy chcą oddać Mazowsze w lenno Zygmuntowi Luksemburskiemu. Drugi królewski syn Kazimierz jest bardzo słaby. Henryk Czech uchyla się od postawienia horoskopu. Jan Hincza musi spłacić długi zmarłego brata Henryka. Zofia wbrew radom matki Aleksandry Druckiej, chce finansowo pomóc Hinczy. Daje Oldze naszyjnik, aby ta go sprzedała. Zofia próbuje także wstawić się u męża za siostrą Marią, która nie chce wychodzić za mąż za mołdawskiego hospodara Eliasza. Matka i córka rozstają się poróżnione. Pokojowiec królewny Jadwigi oskarża Adama Świnkę o nieprzystojne zachowanie. Młody kanonik opuszcza Wawel, ale zapowiada zemstę na Straszu. Gromek demaskuje Niemirę. Niemira jest wściekła i namawia brata, aby wyrzucił Gromka z terminu. Pietrek powoli zaczyna sobie coś przypominać.

Lato 1426. Hincza chce odkupić od krakowskiego złotnika naszyjnik królowej. Niestety Strasz, który dowiaduje się o sprawie od Eliszki, wykupuje klejnoty. Zbigniew Oleśnicki zostaje wysłany do Płocka. Ma spróbować dogadać się z mazowieckimi książętami. Gromek chce ukarać Niemirę i udaje umarlaka. Bo to ona namówiła swego brata szewca Czesława, aby go wyrzucił z terminu. Niemira panicznie boi się, że duch Gromka będzie ją prześladować. Podróżujące na Litwę, do domu, Aleksandrę Drucką i Marię napadają zbójcy. Aleksandra Drucka ma zawał serca i umiera. Sambor zostaje ugodzony zatrutą strzałą.

Wrzesień 1426. Zofia jest zrozpaczona po śmierci matki i odsuwa od siebie najwierniejszego rycerza. Hincza i jego brat Jakub bez powodzenia próbują odzyskać naszyjnik królowej, który jest teraz w posiadaniu Strasza. Duch Gromka straszy Niemirę i każe jej przynieść zaległą zapłatę. Jakiś czas potem Niemira przychodzi do karczmy i widzi żywego Gromka. Dała się oszukać. Królewna Jadwiga tęskni za rozmowami z Adamem Świnką. Zaczyna się zastanawiać: czyżby Strasz kłamał? Mazowieccy książęta - Siemek, Kazimierz i Trojden jadą złożyć hołd lenny Jagielle. Zdenek, w imieniu węgierskiego króla, przywozi im prezenty i obietnice przywilejów. Siemek decyduje, że jadą do Sandomierza, do króla Władysława.

Podczas przesłuchania Zdenka Sambor i Grzymek dowiadują się, że na Wawelu działa szpieg. Witold odnosi zwycięstwo pod Pskowem. Księżna Julianna zaostrza jego apetyt na koronę. Zaczyna się karnawał. Mieszkańcy Krakowa podziwiają występy komediantów, a poprzebierani mieszczanie idą uliczkami w kolorowym korowodzie. Garncarz oświadcza się Grecie, a Olga namawia Zofię do zorganizowania na Wawelu zabawy karnawałowej. Radosną atmosferę przerywa zła wiadomość - mały Kazimierz jest bardzo chory.

Wiosna 1427 roku. Kazimierz, drugi syn Jagiełły i Zofii, umiera. Zygmunt Luksemburski i Wielki Mistrz Krzyżacki Russdorf (Tomasz Sobczak) knują spisek mający na celu osłabienie unii Polski z Litwą. Pietrek spotyka królewnę Jadwigę i zakochuje się w niej, nie zdając sobie sprawy, kim jest dziewczyna. Po ugodzeniu zatrutą strzałą Samborowi grozi amputacja ręki. Zdenek, szpieg Luksemburczyka, wpada w ręce krakowskiego kata. Strasz, na polecenie króla, wyrusza do Wilna, ale najpierw eliminuje Zdenka, który mógłby go zdemaskować.

Strasz dociera do Wilna i donosi Witoldowi, że Zofię łączy coś z Janem Hińczą. Hans Vochsee (Sebastian Badurek) informuje, że Zygmunt Luksemburski i zakon będą popierać starania Witolda o królewską koronę. Oleśnicki przekazuje królowi plotki z Wawelu, że królowa szukała rozrywek podczas jego nieobecności. Greta próbuje pomóc Samborowi, któremu grozi amputacja ręki. Musi jednak wiedzieć, czym zatruta była strzała, która go trafiła. Pietrek chce się spotkać z tajemniczą dziewczyną. Podczas rozmowy z przyjaciółką z dzieciństwa okazuje się, że nadal prawie niczego nie pamięta.

Wiosna 1427 roku. Jagiełło nie daje wiary plotkom o Zofii. Hińcza potwierdza, że królowa nie miała pojęcia o chorobie synka, gdy organizowała karnawałową zabawę. Król dowiaduje się od Jana z Czyżowa, że Wielki Książę Witold spiskuje za jego plecami i marzy o koronie. Trwa walka o uratowanie ręki Sambora. Grzymek, Honzik i Pietrek muszą się dowiedzieć, czym była zatruta strzała, która zraniła ich przyjaciela.

Wrzesień 1427 roku. W Wilnie trwa spór między Jagiełłą a Witoldem o koronę. Witold rzuca oskarżenie na Zofię, sugerując, że potomek królewskiej pary, Władysław, może nie być synem Jagiełły. Władca jest zaniepokojony tymi pogłoskami. Guślarz Krywe postanawia pomóc zmartwionemu królowi. Podaje mu kubek z magicznymi ziołami, które przenoszą go do innego świata. Tymczasem Zofia nie chce, aby dawna dwórka Granowskiej, Konstancja Koniecpolska, została opiekunką małego Władysława. Udaje się uratować rękę Sambora, ale nie wiadomo, czy będzie sprawna. Lech ma zniszczone buty. Chcąc zaoszczędzić, postanawia zamówić nowe u Gromka, partacza, który nie jest członkiem cechu.

Jesień 1427 roku. Jagiełło wciąż nie potrafi sobie poradzić z plotkami o niewierności swojej żony. Po zażyciu magicznych ziół od guślarza Krywego zapada w narkotyczny sen. Spotyka w nim Elżbietę Granowską i otrzymuje odpowiedź na dręczące go pytanie - synowie Zofii są jego potomkami. Niebawem Witold pokazuje mu naszyjnik, który miał pomóc Hińczy w spłaceniu długu. Na Wawel przybywa Jan z Czyżowa, który ma sprowadzić na Litwę panny Szczukowskie, Kachnę i Eliszkę, oraz ochmistrza Malskiego. Strasz ujawnia Jadwidze, że chodzi o śledztwo dotyczące niemoralnego zachowania królowej. Niemira odkrywa, że buty noszone przez Lecha zostały wykonane przez partacza. Nie ma wątpliwości, że jest nim Gromek.

Władysław wydaje rozkaz przewiezienia dwórek królowej Kachny i Eliszki Szczukowskich oraz jej ochmistrza Wojciecha Malskiego do Wilna. Mają zostać przesłuchani w związku z domniemanym niemoralnym postępowaniem Zofii. Eliszka obciąża królową swoimi zeznaniami. W obawie przed torturami mówi to, czego oczekuje od niej przesłuchujący ją książę Witold. Jan z Czyżowa aresztuje Hińczę w wawelskich ogrodach na oczach królowej. Zofia dowiaduje się, o co jest oskarżana i walczy o swoje dobre imię. Niemira i jej brat szewc Czesław posądzają Gromka o partactwo, czyli pracowanie poza cechem. Chłopak ma zostać ukarany chłostą i wygnany z Krakowa. Bdzigost i Kunegunda namawiają Lecha, aby poprosił Niemirę o wycofanie oskarżenia.

29 listopada 1427 roku. Świdrygiełło podłamuje Jagiełłę informacjami o przedślubnym romansie Hińczy i Zofii. Jan jest przesłuchiwany przez Głowacza w wawelskim lochu, podczas gdy Jagiełło rozmawia z Semenem Holszańskim i siostrą królowej Wasylisą. Zofia przekonuje księżną Aleksandrę Mazowiecką i Oleśnickiego o swojej niewinności. Królowa zaczyna przedwcześnie rodzić. Tymczasem Pietrek stopniowo odzyskuje pamięć. Prosi Oleśnickiego o pracę na Wawelu. Czesław przyłapuje Niemirę i Lecha na sianie. Gromek zyskuje szansę na awans w szewskiej hierarchii, pod warunkiem, że ożeni się z Niemirą.

Księżna Aleksandra i biskup Oleśnicki przybywają do Wilna z radosną nowiną - królowa urodziła syna. Jagiełło nakazuje Henrykowi Czechowi postawić dziecku horoskop. Trwa proces Zofii, królowa martwi się o siebie i swoich synów. Książę Witold zmienia zdanie i namawia Jagiełłę do zrezygnowania z dalszego postępowania. Szewc jak najszybciej chce wydać swoją siostrę Niemirę za Gromka. Zawisza rekrutuje ochotników do udziału w krucjacie tureckiej. Namawia Sambora i Grzymka. Pietrek również chce się przyłączyć. Rozmowę podsłuchuje Adam Świnka, który planuje napisać poemat o dzielnym rycerzu z Garbowa.

Władysław żąda, aby Zofia zapewniła, że nie popełniła niemoralnego czynu. Królowa składa przysięgę przed krucyfiksem, a Konstancja Koniecpolska wraz z pięcioma matronami zaświadczają o jej niewinności. Siostry Szczukowskie, Kachna i Eliszka, informują króla, że Hińcza zawsze zwracał szczególną uwagę na królową. Jagiełło wydaje rozkaz zwolnienia wszystkich szlachciców podejrzanych o romanse z królową, z wyjątkiem Hińczy, który ma zostać uwięziony w lochu w Chęcinach. Tymczasem Gromek przyłapuje Lecha i Niemirę na figlach.

Przyjaciele Hińczy, udając zbójów, odbijają go w drodze do twierdzy w Chęcinach. Na ich trop wpada Jan z Czyżowa. Zofia i Jadwiga zawiązują sojusz, a królowa postanawia poszukać pasierbicy męża. Przebywający w Wilnie Jagiełło dowiaduje się, że jego zbrojni przejęli list Witolda do Krzyżaków, w którym ten obiecuje im korzystny arbitraż w sprawie granicy z Polską w zamian za poparcie w kwestii korony. Pietrek postanawia wyruszyć z Zawiszą i Samborem na Turków.

Hińcza przebywa w lochu na zamku w Chęcinach. Jan z Czyżowa obiecuje, że wstawi się za nim u króla. Zofia zaczyna szukać Jadwidze męża. Jagiełło wybacza Witoldowi jego układy z Krzyżakami i zgadza się na jego starania o koronę. Dowiaduje się też, że to Strasz donosił na królową. Lech sugeruje Niemirze, że rozwiązaniem ich problemu byłby jej ślub z bogatym starcem. Zygmunt Luksemburski i Barbara Cylejska zamierzają skłócić Witolda nie tylko z Jagiełłą, ale także z papieżem. Adam Świnka odkrywa, że Strasz jest szpiegiem Luksemburczyka.

Wiosna 1428 roku. Niemira postanawia wydać się bogato za mąż. Jej wybrankiem zostaje sędziwy bednarz. Król wraca na Wawel. Jan z Czyżowa wstawia się u niego za Hińczą, a Adam Świnka demaskuje Strasza. Po rozmowie z tym drugim władca uświadamia sobie, że oskarżenie Zofii o złe prowadzenie było elementem intrygi Zygmunta Luksemburskiego. Chce błagać żonę o wybaczenie.

Władysław i Zofia próbują odbudować swoje małżeństwo, ale wciąż cieniem kładą się na nie ostatnie wydarzenia. Król oskarżył przecież żonę o zdradę. W mieście rozpoczynają się procesje pasyjne. W związku ze zbliżającą się Wielkanocą Jagiełło postanawia ulżyć przebywającemu w więzieniu w Chęcinach Hinczy. Wysyła tam Jana z Czyżowa i medyka Hiszpana. Strasz, aby nie trafić w ręce kata, zgadza się zostać polskim szpiegiem w Budzie. Niemira zaręcza się z Sobiesławem (Marek Siudym). Po przemyśleniach obawia się jednak związać ze starcem.

Czerwiec 1428 roku. Zawisza, Pietrek i Sambor walczą z Turkami pod Golubacem. Zygmunt Luksemburski ucieka z pola bitwy. Zawisza ginie, broniąc Pietrka. Zofia dowiaduje się, że Jagiełło nakazał poprawić warunki, w jakich Hińcza przebywa w lochach chęcińskich. Wraz z Jadwigą organizują odczyt "Pieśni o Rolandzie", który przełożył i przeczyta Adam Świnka. Niemira i Sobiesław są już po ślubie. W noc poślubną panna młoda usypia swojego męża ziołami.

Latem 1428 roku do króla Jagiełły przybywa poseł węgierski z wieścią o klęsce wojsk Zygmunta oraz zaginięciu Zawiszy. Król wzywa Grzymka, aby wraz z Mszczujem odnaleźli Zawiszę i polskich jeńców, a następnie wykupili ich z tureckiej niewoli. Pietrek i Sambor dowiadują się, że niedługo mają być zabici. Niemira szuka sposobu na swojego jurnego męża Sobiesława. Zioła Grety nie przyniosły efektu, więc zwraca się o pomoc do Medyka Hiszpana, który zaleca długie spacery. Jan z Czyżowa, aby uniknąć zauroczenia Olgą, prosi króla o zgodę na wyjazd na wojnę.

Wojska Witolda utknęły w bagnach pod Nowogrodem. Jan z Czyżowa buduje drewniane pomosty, umożliwiając im wyjście z trudnej sytuacji. Jednak Moniwid zostaje ciężko ranny. Umierając, ostrzega Witolda, że korona może przynieść mu nieszczęście. Wojciech Jastrzębiec wraca z Rzymu z wiadomością od papieża - nie ma zgody na koronację Witolda. Jadwigaczuje się coraz gorzej i mdleje w ramionach Adama Świnki. Niemira i Lech zostają przyłapani "na gorącym uczynku" przez Sobiesława. Przerażona kobieta zamyka męża w schowku i planuje z Lechem ucieczkę. Najpierw jednak chcą znaleźć pieniądze i kosztowności.

Zofia jest rozczarowana, że nie może udać się na zjazd do Łucka. Władysław zostawia ją jednak na Wawelu, powierzając jej królewskie obowiązki. Wkrótce w otoczeniu władczyni pojawia się nowa dwórka - Dorota z Rytwian (Monika Cieciora). Tymczasem Mszczuj i Grzymek, przybywają do tureckiego obozu z okupem za polskich jeńców. Dowiadują się tam o śmierci Zawiszy, a Turcy odmawiają uwolnienia przetrzymywanych. Niemira i Lech, przygotowując się do wyjazdu z Krakowa, poszukują skarbów i pieniędzy. Ich plany ucieczki komplikuje jednak Niemira, która wypuszcza Sobiesława z komory. Jadwiga zmaga się z bezsennością. Nocą wraz z ojcem w wawelskim ogrodzie słuchają śpiewu słowika. Oboje czują się samotni.

Styczeń 1429 roku. Jagiełło, Zygmunt i Witold spotykają się w Łucku na zjeździe monarchów, aby omówić obronę przed Turkami, kwestie husyckie oraz szanse Witolda na koronę. Oleśnicki przedstawia stanowisko polskich panów, którzy sprzeciwiają się koronacji. Zofia próbuje sprawować władzę, lecz Głowacz jej w tym przeszkadza. Wcześniej jednak zachowuje się niestosownie wobec Doroty z Rytwian. Grzymek, Sambor i Pietrek wracają do Krakowa ze zbroją Zawiszy, a krakowianie oddają hołd wielkiemu rycerzowi. Na Wawelu również go godnie żegnają. Szczęśliwa Femka wita syna, podczas gdy Honzik topi smutki w karczmie. Pietrek sprzeciwia się ślubowi matki. Sobiesław mści się na Niemirze, uprzykrzając jej codzienne życie, a Lecha oskarża o kradzież rękawiczek.

Styczeń 1429 roku. Jagiełło i Witold poróżnieni rozstają się w Łucku. Strasz informuje polskiego króla, że Zygmunt Luksemburski planuje koronować Witolda, nawet wbrew woli papieża. Tymczasem królewna Jadwiga czuje się lepiej i ma ochotę na bułeczki. Przygotowuje je Hynek. Jego zaniepokojenie wzbudza mąka, której używa. Sobiesław również ma ochotę na bułeczki, ale nie pozwala swojej żonie zjeść ani jednej. Po pewnym czasie zaczyna się dziwnie zachowywać. W Krakowie panuje szaleństwo tańca św. Wita, dla Sobiesława kończy się ono tragicznie. Inkwizytor widzi w tym działanie diabła, natomiast medyk Hiszpan podejrzewa zatrucie sporyszem. Przyczyną pląsawicy prawdopodobnie jest zakażone sporyszem zboże z młyna Agaty. Okazuje się, że trzy worki wykonanej z niego tej mąki trafiły na Wawel...

Zofia obawia się o życie Władysława. Szczęśliwie okazuje się, że Hynek upiekł bułki z dobrej mąki. Królewna Jadwiga ponownie jest chora. Jagiełło zabiera Zofię na obrady rady królewskiej, gdzie, wbrew zwyczajom, królowa zabiera głos. Wywołuje to oburzenie Oleśnickiego. Tymczasem Zygmunt Luksemburski planuje wysłanie korony do Witolda. Aby rycerze Jagiełły jej po drodze nie przejęli, wysyła dwa poselstwa oraz swoją kochankę Petrę, która ma szpiegować na Wawelu. Strasz wyciąga od żebraka-szpiega informację, że korona dla Witolda będzie przewożona w beczce z winem.

Wiosna 1429 roku. Jagiełło wysyła rycerzy z misją odzyskania korony dla Witolda, którą Zygmunt Luksemburczyk ukrył w jednym z trzech transportów. Zofia pisze do Julianny list, w którym prosi, aby Witold nie przyjmował korony. Księżna postanawia przekonać do tego męża. Henryk Czech jest bezradny wobec niemocy Jadwigi. Oleśnicki jest niezadowolony z wpływu Czecha na Jagiełłę. Femka i Honzik zaręczają się. Garncarz Michał, by zdobyć Gretę symuluje chorobę.

Na Wawel przybywa kochanka i szpieg Zygmunta Luksemburskiego, Petra. Grzymek i Mszczuj odnajdują i zabierają koronę dla Witolda. Królewna Jadwiga czuje się lepiej dzięki specyfikom Medyka Hiszpana. Oleśnicki odkrywa, że Henryk Czech czyta pisma Jana Husa i donosi na niego inkwizycji. Wdowa Niemira obnosi się z bogactwem. Lech i Sławoj planują przejęcie zamtuza. Potrzebują do tego pieniędzy Niemiry.

Zygmunt Luksemburski jest wściekły, że Polacy zabrali koronę dla Witolda. Po donosie Zbigniewa Oleśnickiego Henryk Czech zostaje oskarżony o herezję. Władysław nie zamierza opuścić przyjaciela w potrzebie. Tymczasem królewna Jadwiga przeczuwa, że jej dni są policzone. Jakub z Rogowa zadłuża się u Wierzynka. Kupuje prezent dla Doroty z Rytwian - kosztowne rękawiczki. Ona jednak jest zainteresowana żonatym Mszczujem. Greta i Garncarz godzą się. Michał zauważa jednak na ulicy pewną kobietę i zaczyna się dziwnie zachowywać.

W Krakowie trwa proces Henryka Czecha, oskarżonego o czary i sprzyjanie husytom. Oleśnicki i Głowacz sprowadzają świadków. Król, świadomy, że nie zdoła obronić medyka, negocjuje z Oleśnickim złagodzenie kary. Biskup proponuje nowe przywileje dla szlachty. W rezultacie Czech nie zostanie stracony, lecz zesłany do klasztoru w Koprzywnicy. Honzik, który pada ofiarą prześladowań husytów, opuszcza Kraków razem z Femką. Jan z Czyżowa przywozi wieści z Chęcin, że Hińcza jest umierający. Jagiełło zgadza się na jego uwolnienie. Garncarz i Greta w końcu dają na zapowiedzi. Niespodziewanie wpadają na Bognę, żonę mężczyzny.

Marzec 1430 roku. Hińcza jest bardzo słaby. Medyk Hiszpan sugeruje wezwanie księdza. W Jedlni rozpoczęły się obrady króla z polskimi panami. Jagiełło potwierdza przywileje szlachty, która zgadza się, aby Władysław (Kacper Koter-Nastaga) odziedziczył tron po ojcu. Schorowany Witold, który pragnął zostać królem, przeżywa niepowodzenie. Księżna Julianna obawia się o swój los. Świdrygiełło i jego bezwzględna żona Anna planują przejęcie władzy na Litwie. Garncarz próbuje pojednać się z Gretą, ale jego żona, Bogna (Izabela Bujniewicz), nie zamierza rezygnować z męża i wracać do Biecza.

Wiosna 1430 roku. Zofia odwiedza ciężko chorego Hińczę. Na Wawel przybywa księżna mazowiecka Aleksandra. Jagiełło osiąga porozumienie z Oleśnickim. Wielki Książę Litewski ma otrzymać koronę od polskiego króla, a towarzyszyć mu będzie księżna Aleksandra. Mający długi Jakub z Rogowa podsłuchuje rozmowę Lecha i Sławoja o niepilnowanych skarbach jasnogórskich. Osłabiony Witold czeka na swój wielki dzień. Świdrygiełło i Anna oczekują jego śmierci.

Wiosna 1430 roku. Jagiełło udaje się na Litwę, gdzie zgadza się na koronację Witolda. Towarzyszą mu Aleksandra i Oleśnicki. Hińcza wraca z więzienia w Chęcinach, ale jest bardzo osłabiony. Po wizycie Zofii, Jan niespodziewanie odzyskuje siły. Jakub z Rogowa wyrusza do klasztoru na Jasnej Górze, aby zdobyć skarb, jednak Lech i Sławoj, którzy mieli mu towarzyszyć, wycofują się. Petra, węgierski szpieg, odkrywa, że Strasz również jest szpiegiem i otrzymuje zlecenie jego zabicia. W Krakowie żona garncarza Michała, Bogna, zaczyna się rządzić. Kiedy mężczyzna się temu sprzeciwia, zostaje uderzony dzbankiem w głowę.

W Wilnie trwają przygotowania do koronacji księcia Witolda, który z dnia na dzień jest coraz słabszy. Świdrygiełło i księżna Anna nie mogą doczekać się jego śmierci. Przed śmiercią Witold przekazuje jednak władzę na Litwie Jagielle. Ojcowie Paulini przywożą na Wawel uszkodzony obraz Matki Boskiej, a Zofia obiecuje czuwać nad jego renowacją. Jakub spłaca część długu u Wierzynka zrabowanym klejnotem i daje swojej wybrance, Dorocie z Rytwian, piękny naszyjnik z pereł. Gdy staje przed obrazem okaleczonej Matki Boskiej, ma wyrzuty sumienia. Hińcza odkrywa w skrytce Jakuba zrabowane kosztowności i wota. Jest przerażony czynem brata.

Umiera Wielki Książe Litewski Witold, w Wilnie trwa jego pogrzeb. Jagiełło proponuje Świdrygielle namiestnictwo Litwy. Ten jednak jest zawiedziony i nie przyjmuje oferty. Oczekiwał bowiem wielkoksiążęcego tronu. Zaczyna pertraktować z Wielkim Mistrzem Krzyżackim Russdorfem. Zakon poprze litewskiego księcia. Tymczasem na Wawelu panuje poruszenie. Na odnowionym obrazie Matki Boskiej Częstochowskiej znów pojawiły się szramy po mieczu. Zofia postanawia je tam pozostawić. Jakub ma wyrzuty sumienia. W obawie przed karą boską chce zwrócić zrabowane klejnoty, ale Wierzynek nasyła na niego straże.

Władysław przebywa w areszcie domowym w wileńskim zamku. Aby odzyskać wolność, musi spełnić warunek - Świdrygiełło ma zostać Wielkim Księciem Litwy, a w przyszłości królem. Szafraniec przekazuje listy do Krakowa dwóm kurierom. Jeden z nich przejmują ludzie Świdrygiełły. W otoczeniu królowej panuje wzburzenie - Jakub dopuścił się świętokradztwa i trafił do lochu. Jan Hińcza obiecuje mu pomóc. Oleśnicki i Głowacz, bez wiedzy króla, podejmują decyzje dotyczące Podola. Polacy mają odbierać zamki litewskim załogom. Petra, szpieg Luksemburczyka, otrzymuje rozkaz zabicia Strasza. Próbuje to zrobić, ale pokojowiec królewny Jadwigi przeżywa.

Na Wawel docierają wieści o uwięzieniu króla Władysława przez Świdrygiełłę. Zofia przygotowuje odsiecz, jednak biskup Oleśnicki stawia weto i zaleca podjęcie działań dyplomatycznych. Królowa zwołuje zaufanych rycerzy - Hińczę, Spytka, Jana z Czyżowa i Sambora - aby udali się do Wilna i oswobodzili króla. Sama natomiast podyktuje list do papieża. Jagiełło negocjuje ze Świdrygiełłą swoje uwolnienie. Gdy jednak dociera wiadomość, że Polacy zajmują zamki na Podolu, wściekły książę zrywa rozmowy. Niemira odmawia Lechowi pieniędzy, które ten chciał zainwestować w dom publiczny. Sławoj, rozczarowany niepowodzeniem w interesie, donosi rajcom, że wdowa po bednarzu stroi się niczym szlachcianka.

Jagiełło wciąż jest więziony przez Świdrygiełłę w wileńskim zamku. Królowa Zofia bezskutecznie stara się przekonać panów do zbrojnego odbicia króla. Oleśnicki i Głowacz wolą działać dyplomatycznie, co w praktyce oznacza brak konkretnych działań w celu uwolnienia władcy. Danił namawia litewskiego księcia do odwiedzenia Guślarza Krywe, który ostrzega Świdrygiełłę, że przelanie braterskiej krwi rozgniewa bogów i sprowadzi karę. Ten postanawia zatem uwolnić polskiego króla. Niemira zostaje oskarżona o łamanie prawa i postawiona przed sądem grodzkim. Musi zapłacić wysoką karę.

Uwolniony Jagiełło wraca z Litwy do Polski. Zofia wraz z synami, Władysławem i Kazimierzem, wyjeżdżają mu na spotkanie. Wspólnie spędzają czas w Lubaczowie i Lublinie. Hińcza prosi króla o miłosierdzie dla swojego brata Jakuba, który okradł klasztor na Jasnej Górze. Jagiełło zgadza się wypuścić go z lochu. Niebawem król wysyła biskupa Ciołka do Wilna z trudnym zadaniem spacyfikowania samozwańczych zapędów Świdrygiełły. Tymczasem ten zawiera pakt przeciwko Polsce z Wielkim Mistrzem Krzyżackim Paulem von Russdorfem. Strasz żyje w ciągłym strachu, obawiając się o swoje życie. Tymczasem zdrowie królewny Jadwigi pogarsza się.

Królewnie Jadwidze ponownie śni się zmarła matka. Dziewczyna przeczuwa własną śmierć. Strasz, dawniej szpieg Luksemburczyka na wawelskim dworze, obecnie podwójny agent, domaga się ochrony. Zofia przypomina królowi, że zdrajca nie został jeszcze ukarany. Jagiełło obiecuje postawienie go przed królewskim sądem. Tymczasem biskup Stanisław Ciołek, działa w imieniu Jagiełły w Wilnie, ale Świdrygiełło wyśmiewa żądania brata. Danił informuje polskiego króla o tajnym przymierzu Świdrygiełły z zakonem. Jakub z Rogowa, jako pokutę za okradzenie klasztoru na Jasnej Górze, wyjeżdża na wojnę. Jan Hińcza przekazuje mu zbroję ojca.

Jadwiga jest coraz słabsza. Medycy nie potrafią jej pomóc. Biskup Oleśnicki sugeruje, że może ktoś podtruwa królewnę. Zakon krzyżacki napada na Polskę. Wojska Jagiełły odbijają z rąk Litwinów grody na Podolu. Podczas oblężenia Łucka ginie Jakub z Rogowa. W Krakowie pojawia się Jagna, córka Nieradki i wnuczka Lecha. Tymczasem Jagiełło chce zawrzeć rozejm ze Świdrygiełłą, by następnie ruszyć na zakon. Biskup Ciołek informuje króla, że do Krakowa, na zmierzała delegacja husyckich uczonych, ale biskup Oleśnicki kazał ich zawrócić. Zofia jest tym oburzona. Wieczorem Jagiełło udaje się z córką do ogrodu, gdzie słuchają śpiewu słowika. Król informuje, że musi wyjechać na rozmowy ze Świdrygiełłą. Jadwiga obiecuje, że na niego poczeka.

Po podpisaniu rozejmu ze Świdrygiełłą Władysław wraca do Krakowa. Na Wawelu sprzecza się z Oleśnickim o dysponowanie dobrami kościelnymi w ramach pomocy mieszkańcom ziem spustoszonych przez Krzyżaków. Niemira przyjmuje do swojego domu Jagnę, ale stawia warunek - Lech ma uczciwie pracować. Wśród służby rozchodzi się plotka o tym, że Zofia otruła Jadwigę. Królewna słucha opowieści Adama Świnki o Joannie d'Arc. Gdy Katarzyna Mężykowa na chwile wychodzi, królewna i młody kanonik wyznają sobie miłość i całują się. Przy łożu umierającej córki czuwają także Jagiełło, Zofia, Jan Szafraniec.

Na Wawelu trwa żałoba po śmierci królewny Jadwigi. Niebawem zjawia się poselstwo z Cypru. Tymczasem krążą plotki, że królowa otruła Jadwigę. Jagiełło zarządza śledztwo, ale nie udaje się odnaleźć winnych. Oleśnicki sugeruje, że Zofia powinna oczyścić się przysięgą. Złotnik przyłapuje żonę z Dziersławem, stryjecznym wnukiem arcybiskupa Jastrzębca. Ten niespodziewanie zjawia się na Wawelu. Czeka na niego kariera duchownego.

Jagiełło oczekuje spotkania ze Świdrygiełłą. Chce się z nim pogodzić i doprowadzić do zerwania sojuszu brata z zakonem. Aleksandra Mazowiecka i Piotr Szafraniec udali się w tej sprawie do Brześcia. Intrygi komtura von Lansee i Hansa Vosche krzyżują im jednak plany. Świdrygiełło zaczyna wierzyć, że królewski brat szykuje na niego zamach. Zofia martwi się o Adama Świnkę, który po śmierci Jadwigi wpadł w depresję. Tymczasem stryjeczny wnuk arcybiskupa Jastrzębca, Dziersław, zjawia się na zamku. Ma przynieść ważną księgę z miejskiej kancelarii, ale zostawia ją u... kochanki. Jego siostra Dorota udaje się do złotnika i odbiera od jego żony przedmiot.

Jagiełło jest zmęczony życiem, podupadł na zdrowiu, a przyszłość korony napawa go niepokojem. Tymczasem Świdrygiełło całkowicie przestaje się z nim liczyć i nawiązuje sojusz z Krzyżakami. Księżna Anna próbuje przekonać męża, aby pogodził się z Jagiełłą i polskimi panami, co po śmierci brata umożliwi mu sięgnięcie po polską koronę. Królowa zmaga się z pchłami, a ochmistrz Malski zleca służkom intensywne pranie i czyszczenie wszystkiego. Arcybiskup Jastrzębiec wspiera Dziersława w jego dworskiej karierze. Okazuje się, że młodzieniec jest znakomitym dyplomatą. Zdobywa zaufanie nie tylko króla, ale i biskupa Oleśnickiego, co zapewnia mu posadę w królewskiej kancelarii. W Krakowie Lech planuje mieszczańską przyszłość wnuczki, podczas gdy Jagna chce pójść w ślady dziadka.

Na Wawel dociera wiadomość o zerwaniu przez Świdrygiełłę unii polsko-litewskiej. Oleśnicki proponuje odebranie mu władzy siłą i osadzenie na tronie brata księcia Witolda, Zygmunta Kiejstutowicza. Okazuje się również, że Świdrygiełło uwięził siostrę królowej Wasylisę. Przyspiesza to decyzję o wysłaniu Jana z Czyżowa i Jana Hińczy do Wilna w celu namawiania bojarów do buntu. Jednocześnie król postanawia zawiązać sojusz z husytami, czemu sprzeciwia się biskup Oleśnicki. Awdokia popędza służki i marzy o stanowisku ochmistrzyni. To obejmuje jednak żona kucharza, Katarzyna Karska. Gromek próbuje przekonać Niemirę, że jej brat powinien wyzwolić go na mistrza, co pozwoliłoby mu poślubić Jagnę, a Niemira uwolniłaby się od irytującej ją dziewczyny. Tymczasem Jagna, żeby zaimponować Sławojowi, popisuje się swoimi umiejętnościami kieszonkowca. Kradnie mieszczce Jolancie spinkę do włosów. Wówczas Gromek odkrywa, czym zajmuje się dziewczyna, która mu się podoba.

Na zaproszenie Jagiełły do Krakowa przybywają husyci - Jan Capek i Honzik. Eskortuje ich Grzymek. Biskup Oleśnicki, chcąc uniemożliwić wjazd czeskiej delegacji do miasta, nakazuje bić na trwogę i zamknąć bramy. Mieszczanie są przekonani, że do murów miejskich zbliża się wroga armia. Zofia i arcybiskup Jastrzębiec udają się do bram, ale Czechów już tam nie ma. Królowa wysyła Spytka, by spróbował ich zawrócić. Rycerz namawia gości, aby rozbili obóz na trakcie i poczekali na króla. Jagiełło podpisuje z nimi pakt poza Krakowem. Wściekły Oleśnicki nakłada na mieszczan interdykt, czyli zakaz odprawiania obrzędów religijnych i przyjmowania sakramentów. Tymczasem w Wilnie Świdrygiełło, którego żona Anna jest w ciąży, nie posiada się z radości. W mieście z kolei trwa przygotowanie do przejęcia władzy przez Zygmunta Kiejstutowicza. Nie jest to łatwe zadanie, ponieważ sam Zygmunt nie jest przekonany do tego planu.

Jagiełło domaga się od Oleśnickiego zniesienia interdyktu, ale biskup nie zamierza ustąpić. Piotr i Jan Szafrańcowie planują porwanie duchownego. Obawiając się królewskiego gniewu, Oleśnicki za radą swego brata Głowacza, ukrywa się w klasztorze dominikanów. Jego sekretarz Jan Długosz w ostatniej chwili ostrzega biskupa, dzięki czemu unika on schwytania przez rycerzy wysłanych przez Szafrańców. Dziersław z Rytwian wdaje się w spór ze Spytkiem, ale zamiast walczyć, ruszają na pomoc tonącej chłopce. Królowa Zofia niepokoi się o swoją więzioną siostrę Wasylisę i jej synów. Tymczasem król przygotowuje się do zbrojnej interwencji na Litwie.

Sierpień 1432 roku. Podczas kazania Oleśnicki porównuje się do św. Stanisława. Król, nieświadomy spisku Szafrańców, nie rozumie pełnego pasji wystąpienia. Prawda jednak wychodzi na jaw, a Jagiełło wzywa do siebie Piotra i Jana, żądając wyjaśnień. Zamiast jednak ich ukarać, wysyła ich do Wilna. W kobiecym skrzydle zamku, nowa ochmistrzyni Katarzyna Karska wprowadza swoje porządki. Służka Hanka, znana z niechęci do mycia się, traci swój warkocz. Jagiełło jest świadomy konieczności zrzucenia Świdrygiełły z litewskiego tronu, ale obawia się, że będzie musiał zabić swojego brata. Prawosławni bojarzy zgodzą się na udział w spisku tylko pod warunkiem zrównania ich praw z polską szlachtą. Jan z Czyżowa, bez wiedzy króla, przystaje na żądania litewskich możnych. W Krakowie rośnie liczba kradzieży. Bdzigost odkrywa, że złodziejem jest Jagna. Dziewczyna obiecuje mu, że skończy z tym procederem i zwróci łupy.

Rok 1432. Zamach polskich rycerzy i litewskich bojarów na Świdrygiełłę kończy się niepowodzeniem. Ranny książę ucieka do Oleska, podczas gdy ciężarna księżna Anna zostaje pojmana. Jagiełło i królowa Zofia udają się do Koprzywnicy na spotkanie z Henrykiem Czechem, Proszą go o postawienie horoskopu. Czech oznajmia, że to sprzyjający czas na walkę ze Świdrygiełłą. Królowa dowiaduje się również od astrologa, że Jagiełło nie ma już wiele życia przed sobą. Tymczasem na Wawelu w łożu królowej znajduje się martwy szczur. Awdokia odkrywa, że Hanka podrzuciła zwierzę, chcąc zemścić się na ochmistrzyni Karskiej. Bogna zmusza rajcę Wierzynka do zorganizowania nalotu na krakowskich łotrzyków, by odzyskać skradzione krakowianom przedmioty. Strażnicy znajdują u Lecha broszkę i worek z innymi łupami.

Świdrygiełło, który został ranny podczas zamachu, planuje zemstę. W Wilnie Zygmunt Kiejstutowicz więzi ciężarną księżną Annę. Danił powraca do Świdrygiełły, aby kontynuować swoje działania szpiegowskie. Na Wawel przybywa księżna Wasylisa. Pod okiem Konstancji synowie księżnej i królewicze bawią się w chowanego. Niespodziewanie mały Kazimierz znika. Odnajduje go Hanka, której zostaje przebaczone wcześniejsze naganne postępowanie. Lech bierze na siebie winę wnuczki, ale Jagna, pełna wyrzutów sumienia, postanawia się przyznać. Oboje trafiają do krakowskiego lochu, gdzie czekają na wyrok.

Świdrygiełło planuje zaatakować Wilno, aby zdobyć stolicę, obalić Zygmunta Kiejstutowicza i uwolnić swoją ciężarną żonę Annę. Jagiełło postanawia rozpocząć wojnę z Zakonem, aby uniemożliwić Krzyżakom i Świdrygielle połączenie sił. Księżna Wasylisa zamierza wrócić na Litwę z synami, ale Zofia odwodzi ją od tego planu. Awdokia martwi się o Daniła, który, będąc szpiegiem Jagiełły został schwytany przez Świdrygiełłę. Skazani za kradzieże Lech i Jagna czekają w lochu na wykonanie wyroku. Garncarz Michał próbuje przekonać Bognę do odwołania oskarżenia. Arcybiskup Jastrzębiec postanawia ukryć swoje zgromadzone przez lata skarby, a jego stryjeczny wnuk Dziersław obiecuje mu pomoc.

Świdrygiełło pragnie zemsty. W Wilnie dochodzi do nieudanej próby odbicia ciężarnej Anny. Sedebor ucieka, porzucając rodzącą księżną. Jagiełło przygotowuje się do wojny z Krzyżakami. Jan Szafraniec i Stanisław Ciołek wyruszają z misją do Malborka, aby w imieniu polskiego władcy zażądać zwrotu Pomorza Gdańskiego i Inflant. Wielki mistrz von Russdorf uważa, że to blef starego króla. Zofia błaga Władysława, aby nie jechał na wojnę. Tymczasem Lech ma stracić prawą rękę, a Jagnę czeka publiczna chłosta. Cała nadzieja w Bognie, żonie Garncarza, ale kobieta zwleka z podjęciem działań.

Von Lansee w imieniu Krzyżaków prosi o rozejm. Jan Szafraniec zamierza odzyskać Pomorze, ale zaczyna chorować. Wkrótce umiera. Na Wawel dociera wiadomość o tym, że papież koronował Zygmunta (Wojan Trocki) na cesarza Niemiec. W tej sytuacji Jagiełło postanawia wstrzymać działania wojenne. Awdokia i Wasylisa odprawiają gusła w intencji swoich mężów, co wywołuje spore zamieszanie. Jagna i Lech odzyskują wolność po tym, jak Bogna wycofuje się ze swoich oskarżeń. Hynek pomaga bratu zdobyć względy złodziejki.

Lato 1433 roku. Spytek i Semen Holszański muszą przewieźć z Wilna do Krakowa księżną Annę Twerską i Korygiełłę. Małemu księciu grozi jednak duże niebezpieczeństwo, ponieważ wielu litewskich bojarów pożąda jego śmierci. Świdrygiełło każe Daniłowi udać się do Wilna i porwać żonę i syna. Armia polsko-czeska świetnie sobie radzi w walkach z Zakonem. Jan Hincza obwieszcza Jagielle, że Jan Szafrańca poniósł śmierć. Zmieniająca się po koronacji Zygmunta Luksemburskiego sytuacja polityczna skłania Jegiełłę do zawarcia rozejmu z nieprzyjacielem. Arcybiskup Jastrzębiec z pomocą stryjecznego wnuczka Dziersława zamierza ukryć swój skarb.

Spytek, księżna Anna i malutki Korygiełło udają się do Krakowa. W drodze omal nie wpadają w ręce bojarów. Z pomocą przybywa im guślarz Krywe. Świdrygiełło dowiaduje się o zaginięciu Anny. Oszalały z gniewu poprzysięga zemstę. Na Wawelu zjawia się zdetronizowany mołdawski hospodar Eliasz z żoną Marią. Jagiełło nazywa przybysza zdrajcą i zamyka małżonków w areszcie domowym. Zofia nie ma pojęcia, że Eliasz znęca się nad Marią. Na dwór królewski przybywa także Petra, szpieg Luksemburczyka. Hynek kolejny raz podszywa się pod Gromka podczas romantycznego spotkania z Jagną. Dziewczyna odkrywa podstęp.

Koniec roku 1433. Arcybiskup Jastrzębiec i biskup Stanisław Ciołek cieszą się z wynegocjowania korzystnych warunków 12-letniego rozejmu z Krzyżakami. Królowa Zofia i księżna Wasylisa odkrywają, że Eliasz znęca się nad żoną. Jagiełło zgadza się, by Maria została w Krakowie z siostrami, gdy jej mąż będzie przebywał pod strażą w Sieradzu. Zdradzony przez Krzyżaków Świdrygiełło szuka żony i synka. Trafia jednak na Spytka, którego chce zabić. Wtedy niespodziewanie odnajduje się Anna i wstawia za rycerzem. Hynek i Gromek nadal zamieniają się rolami, co sprawia im coraz większe kłopoty. Pierwszy nie radzi sobie z naprawą butów, a drugi nie umie zagnieść ciasta w królewskiej kuchni.

Wiosna 1434 roku. Zofia jest załamana wyjazdem Marii do Sieradza, gdzie jej mąż przebywa w areszcie. Król przyjmuje na Wawelu czeską delegację. Biskup Oleśnicki ostro upomina Jagiełłę, który dziękuje husytom za wspólna walkę z Krzyżakami. Świadkami kłótni są królewicze Władysław i Kazimierz. Wkrótce Władysław zabiera synów na polowanie i udziela im ważnej życiowej lekcji. Świdrygiełło wypuszcza na wolność Spytka. Każe mu, by przekazał polskiemu władcy, że to on jest panem Litwy. W kolejnej bitwie ponosi jednak klęskę, a mały Korygiełło zaczyna chorować. Do Krakowa przybywa mistrz Giovanni. Ma zaprojektować i nadzorować wykonanie królewskiego nagrobka. Uwodziciel zwraca uwagę na urodę miejscowych niewiast.

Maj 1434 roku. Jagiełło jest coraz słabszy. Spytek wrócił z Litwy, ale bez księżnej Anny i Korygiełły. W wawelskiej auli mistrz Giovanni szkicuje twarz króla. Rysunek ma być wzorem dla królewskiego nagrobka. Zofia prosi męża, żeby nie jechał do Lwowa na spotkanie ze Świdrygiełłą. Monarcha jednak jest nieugięty. Przed wyjazdem poleca żonie stworzenie stronnictwa młodych, czyli juniores. Nocą królewska para słucha śpiewu słowika. Korygiełło jest bardzo chory. Anna Twerska sądzi, że ktoś rzucił na dziecko urok. Krywe straszy księcia gniewem bogów za bratobójczą wojnę. Świdrygiełło ostatecznie zgadza się na pojednanie z bratem. Tymczasem Giovanni nie ustaje we flirtach z krakowskimi damami.

Jagiełło, podczas podróży do Lwowa, zaczyna gorączkować. Orszak zatrzymuje się w Gródku, ale król, pomimo złego samopoczucia, upiera się na spotkanie ze Świdrygiełłą. W trakcie próby dosiadania konia mdleje. Królowa Zofia gości na Wawelu księżną mazowiecką Annę Fiodorównę i jej córkę Ofke. Dziersław zakochuje się w młodej księżniczce. Tymczasem królewicze Władysław i Kazimierz rozpoczynają lekcje fechtunku pod nadzorem Spytka z Melsztyna i Dziersława z Rytwian. Giovanni obiecuje Kunegundzie, że zabierze ją do Florencji, jednocześnie próbując uwieść Jagnę. Ścigany przez Lecha, trafia w ramiona Katki.

1 czerwca 1434 roku. Do Gródka dociera wieść o śmierci księżnej Aleksandry. Chory Władysław ma sen, w którym ją widzi. Przeczuwa, że jego koniec również jest bliski. Król poleca Janowi z Czyżowa wypełnienie jego ostatniej woli. Ma przekazać pierścień Andegawenów - pamiątkę po królowej Jadwidze - biskupowi Oleśnickiemu. Jagiełło odbiera od rycerzy przysięgę wierności wobec jego synów. Przed śmiercią pragnie pojednać się z bratem. W gorączce myli Gromka z litewskim księciem. Król Jagiełło umiera, zanim Świdrygiełło dociera do Gródka.

Kondukt żałobny z trumną Jagiełły zmierza na Wawel. Wszyscy zastanawiają się, kto będzie sprawował władzę w imieniu małoletniego Władysława - królowa, czy Oleśnicki. Wieść o śmierci króla zastaje biskupa w drodze do Bazylei. Odwołuje on swój wyjazd na sobór i organizuje zjazd w Poznaniu. Królewicz Władysław niecierpliwie czeka na jego powrót, wierząc, że tylko biskup będzie wiedział, co robić. Matka stara się jednak przekonać starszego syna, że poradzą sobie bez duchownego. Zaskakuje ją informacja, że Jagiełło przekazał pierścień Jadwigi Andegaweńskiej nie jej, a Oleśnickiemu. Po pogrzebie króla zostanie zwołana rada królewska, która ustali termin koronacji.

Na Wawelu odbywa się pogrzeb Jagiełły. Tymczasem Andrzej Tęczyński przybywa z wieścią, że biskup Oleśnicki w Poznaniu samowolnie ustalił datę koronacji Władysława. Oburzona Zofia zwołuje radę królewską, podczas której wyznaczony zostaje inny termin koronacji. Oddani królowej rycerze sugerują usunięcie biskupa. Księżna Anna Twerska, pogrążona w żalu po stracie syna, chce popełnić samobójstwo. Świdrygiełło obiecuje swojej żonie, że zemści się na synach Jagiełły. Dziersław wyjawia swoje uczucia księżniczce Ofce, a mistrz Giovanni stara się o względy Jagny.

Zofia, pamiętając o ostatnim życzeniu Jagiełły, stara się unikać konfliktu z Oleśnickim. Spytek, Dziersław i Andrzej Tęczyński planują porwać biskupa. Królowa zwraca się do Hińczy z prośbą o bezpieczne sprowadzenie Oleśnickiego na Wawel. Danił, po zakończonej wojaczce, wraca bez majątku i możliwości powrotu na Litwę. Jednak dla Awdokii liczy się to, że ukochany znów jest przy niej. Tymczasem mistrz Giovanni zaleca się do Jagny, co nie podoba się Kunegundzie, która planuje zemstę. Dziersław ubiega się o rękę księżniczki Ofki. Prosi o pomoc Jastrzębca, lecz spotyka się z odmową. Musi poradzić sobie sam. Odkopuje skarb arcybiskupa.

W Opatowie gromadzi się zbuntowana szlachta. Grupa, której przewodzą Spytek, Dziersław i Andrzej Tęczyński, domaga się urzędów oraz wstrzymania koronacji. Biskup Oleśnicki udaje się do tam, aby załagodzić sytuację. Podczas zjazdu wygłasza do buntowników pełną emocji mowę, podkreślając konieczność szybkiej koronacji królewicza Władysława. Przestrzega, że w przeciwnym razie o tron mogą ubiegać się Siemowit Mazowiecki lub Zygmunt Luksemburski. Anna Twerska i Świdrygiełło dążą do odsunięcia synów Jagiełły, aby umożliwić objęcie tronu Luksemburczykowi. Tymczasem Petra na podolskim gościńcu wpada w ręce Fedora i jego ludzi. Świdrygiełło stawia przed nią okrutne ultimatum - może ocalić swoje dzieci i siostrę jedynie kosztem życia królewskich synów. W Krakowie Katka i Kunegunda próbują udowodnić Jagnie, że Giovanni to jedynie zwykły podrywacz.

Młodzi rycerze wyjaśniają królowej, że zwołali zjazd w Opatowie w celu ustanowienia namiestników, którzy będą rządzić do czasu, aż król osiągnie pełnoletność. W przeciwnym wypadku władzę sprawować będzie Oleśnicki. Królowa nie przyjmuje tych argumentów. Jutro jej starszy syn zostanie koronowany. Spytek prawie przerywa ceremonię, ale Władysław III ostatecznie zostaje nowym władcą. Dziersław z Rytwian oznajmia księżniczce Ofce, że uda się do Warszawy, aby spotkać się z jej bratem, księciem Bolesławem Mazowieckim, i poprosić o jej rękę. Planuje go przekonać skrzyniami złota. Tymczasem Petra, która znalazła schronienie na Wawelu, próbuje otruć młodego króla. Awdokii udaje się ją powstrzymać.

Król Władysław III przyjmuje hołd od krakowskich mieszczan, którzy wręczają mu wspaniałe dary. Zofia toczy bój ze Zbigniewem Oleśnickim. Stawia biskupowi warunek: jeśli on zgodzi się na powołanie namiestników, ona wyjedzie do Sanoka. Jan z Czyżowa wręcza biskupowi pierścień Andegawenów, który wcześniej należał do Jagiełły. Tymczasem Dziersław w Warszawie prosi księcia Bolesława o rękę Ofki, ale spotyka się z odmową, mimo że ofiarowuje skrzynie pełne skarbów. Nie rezygnuje jednak z miłości i postanawia zdobyć ukochaną siłą. Petra zostaje stracona za próbę zamachu na Władysława.

Sierpień 1434 roku. Królowa Zofia, zgodnie z tym, co ustaliła z Oleśnickim, opuszcza Wawel. Rozstanie z synami jest dla niej trudne. Młody król Władysław nagradza Daniła i Awdokię za lojalną służbę. Dowiaduje się również o planach małopolskich możnych dotyczących jego małżeństwa z dwuletnią księżniczką Anną, córką Elżbiety Luksemburskiej i Albrechta Habsburga. Na Wawel przybywa matka Ofki, Anna Fiodorowna. Rozmawia z Jastrzębcem. Arcybiskup odkrywa, że jego ukochany stryjeczny wnuk go okradł. Dziersław zamierza uciec z Ofką.

Sierpień 1434 roku. Królowa Zofia i towarzyszący jej Jan Hińcza przybywają do Sanoka. Młody król Władysław, choć formalnie rządzi na Wawelu, znajduje się pod wpływem Oleśnickiego, co Kazimierz mu wypomina. Tymczasem do Budy udaje się polskie poselstwo. Stanisław Ciołek, w imieniu króla, prosi o rękę królewny Anny, wnuczki cesarskiej pary. Cesarz odmawia i postanawia wesprzeć finansowo Świdrygiełłę w jego dążeniach do zdobycia wielkoksiążęcego tronu. Księżna Anna Fiodorówna zabrania swej córce Ofce utrzymywania kontaktów z Dziersławem, a następnie zabiera ją do Warszawy. Dorota z Rytwian przekonuje księżniczkę, by nie godziła się na ucieczkę. Tymczasem arcybiskup Jastrzębiec odnajduje Dziersława i grozi mu wydziedziczeniem, jeśli ten nie zwróci zrabowanych skarbów.

Zofia szykuje się do wyjazdu na święta na Wawel, ale podróż z powodu trudnych warunków pogodowych zostaje odwołana. Władysław i Kazimierz są rozczarowani nieobecnością matki, jednak Zofia postanawia im to wynagrodzić, organizując jasełka z udziałem komediantów. Kazimierz postanawia spłatać figla i przebiera się za diabła, strasząc na korytarzu służkę. Oleśnicki naciska na Władysława, aby ukarał brata. Ten nakazuje Kazimierzowi pościć w czasie świąt. Tymczasem Maria w liście błaga Zofię o pomoc. Hińcza, Spytek i Andrzej Tęczyński postanawiają uwolnić ją z Sieradza, gdzie król Jagiełło uwięził jej męża Eliasza, byłego hospodara mołdawskiego. Jastrzębiec szuka Dziersława, chcąc go ukarać za kradzież skarbów, które gromadził przez wiele lat. Lech, Hynek, Gromek i inni mieszczanie przebierają się za kolędników. W karczmie Giovanni zaczyna wzdychać do Kunegundy.

Początek 1435 roku. Rycerze, wysłani przez królową Zofię, docierają do Sieradza. Obiecują byłemu mołdawskiemu hospodarowi Eliaszowi, że wkrótce zostanie uwolniony z aresztu. Podczas kolacji podstępnie upijają go i porywają Marię. Tymczasem Stanisław Ciołek wraca z Budy z informacją, że cesarz Zygmunt nie zgadza się na ślub młodego polskiego króla ze swoją wnuczką Anną. Władysław próbuje poprawić relacje z bratem Kazimierzem, dając mu w prezencie sokoła. Nie podoba się to Zbigniewowi Oleśnickiemu. Królewska ochmistrzyni Katarzyna Karska wbrew ochmistrzowi Malskiemu występuje w obronie służącej złapanej na kradzieży jedzenia. Giovanni ozdabia karczmę malowidłami ukazującymi zwierzęta i kwiaty, przyciągając do niej coraz więcej klientów zainteresowanych jego sztuką.