Alle afleveringen

In deze eerste aflevering maken we een zeereis van de tropen naar de polen. In de tropen leert een babydolfijn tegen een koraal met medicinale werking schuren. Een lipvis opent schaaldieren op een aambeeld. Een reuzenmakreel plukt overvliegende vogels uit de lucht. In gematigde zeeën zorgen kraakbeenvissen voor een lichtgevend schouwspel. De zwarte zwaardwalvis en dolfijn jagen samen. En een vrouwelijke Kobudai-lipvis verandert zomaar van geslacht. Aan de Noordpool is het zomerse zee-ijs de voorbije 30 jaar met 40% gekrompen. Dat heeft ingrijpende gevolgen voor de natuur, o.m. voor een walrusmoeder en haar jong.

De tweede aflevering neemt ons mee voor een ware sciencefictionfilm in de diepten van de zee: een mysterieuze en onherbergzame wereld met een verpletterende waterdruk, brutale koude en volledige duisternis. Het is de grootste ruimte van onze planeet waar leven is. Meer nog: vandaag denken wetenschappers dat er zich meer leven bevindt dan waar ook op aarde. Vaak zijn dat heel bizarre wezens.   Naarmate we dieper gaan, creëert het enorme gewicht van water een bijna ondraaglijke druk. Maar zelfs op acht kilometer diepte, waar de basischemie van het leven ooit onmogelijk werd geacht, vinden we vreemde nieuwe soorten in het donker.

Koraalriffen vormen een thuis voor een kwart van al het maritieme leven. Maar het vergt inventiviteit en aanpassingsvermogen om te overleven in deze magische onderwatersteden. Een schildpad gaat naar het equivalent van een 'wellness' in het rif en hanteert een list om niet te moeten aanschuiven. Een tandbaars gebruikt een vissenversie van gebarentaal om samen met een inktvis een prooi te pakken te krijgen. Een borstelworm van een meter lang verbergt zich in zijn tunnel. Een eenogige brasem neemt wraak door met een waterstraal het zanderige hol bloot te leggen. Dankzij super-macro time-lapse-opnames zien we koraalpoliepen groeien en sterven. Zij vormen de basis voor koraalstructuren die zelfs vanuit de ruimte zichtbaar zijn.

De open oceaan is een maritieme wildernis, ver van de kust, kilometers diep en bijna zonder voedsel. Toch leven hier een aantal van de grootste en meest spectaculaire wezens op aarde. Dankzij drukbestendige camera's kunnen we volgen hoe potvissen tot op een diepte van een kilometer op inktvis jagen. Walvishaaien maken een enorme reis door de Stille Oceaan naar een specifieke plek, vermoedelijk omdat het daar het veiligst is om te baren. Maar zelfs duizenden kilometers van het land zijn er aanwijzingen van menselijke activiteit. Wereldwijde stromingen brengen plastic naar het hart van elke oceaan, vaak met tragische gevolgen. Zou plastic één uitdaging te veel kunnen zijn voor de bewoners van de open zee?

Niet alle zeeën zijn blauw. Dat zien we in deze sprookjesachtige aflevering over oceanen vol groene bossen en weiden. Het zonlicht zorgt er voor enorme kelpbossen, mangroven, prairies van zeegras en kleurrijke algen. Hier moeten dieren vechten voor ruimte en voedsel. Dwars door de kelpbossen probeert een octopus te ontsnappen aan zijn aartsvijand, de pyjamahaai. Een Garibaldi-vis verdedigt zijn zeewiertuin tegen plunderende zee-egels, maar zeeotters blijken een onwaarschijnlijke bondgenoot. Op prairies van zeegras spelen tijgerhaaien een spelletje kat-en-muis met groene schildpadden.

Aan de kust botsen twee werelden op elkaar. De dieren die er leven, hebben het niet makkelijk tussen wal en water, vooral niet in een alsmaar sneller veranderende omgeving.   Door samen te werken slagen de slimme zeeleeuwen erin om vissen als de tonijn in het ondiepe water te jagen als prooi. Landkrabben springen van rots naar rots om droog te blijven. Murenen lanceren zichzelf vanuit rotspoelen om aan te vallen. Een papegaaiduiker keert terug met een snavel vol voedsel. Maar de roofmeeuwen liggen op de loer. Koningspinguïns moeten de grootste muur van blubber op de planeet trotseren: duizenden gigantische zeeolifanten.

Deze laatste aflevering onderzoekt de impact van het menselijk leven op het leven in de oceaan. Voor velen van hen is het worstelen om te overleven. Ondanks deze verwoestende effecten bevat deze reeks ook lichtpuntjes. Vijftig jaar geleden terug waren de haringen in Noorwegen bijna uitgeroeid. Vandaag heeft het haringbestand zich helemaal hersteld. Maar sommige veranderingen in de oceaan vereisen een wereldwijde inspanning. De opwarming van het zeewater bedreigt uitgestrekte koraalriffen en de stijgende zeespiegel kan een impact hebben op het leven van honderden miljoenen mensen over de hele wereld.