Alle afleveringen

Esad was tijdens de Bosnische oorlog kampbewaker in het Celibici detentiekamp waar Bosniakken honderden onschuldige Servische burgers gedurende enkele maanden gevangen hielden in mensonterende omstandigheden. Na zijn veroordeling in 1998 door het het Joegoslaviëtribunaal en zijn gevangenisstraf leeft hij een teruggetrokken bestaan in Finland. In een poging om zijn leven terug op de rails te krijgen zoekt Esad toenadering tot de nabestaanden van zijn slachtoffers. Hij wil hen in persoon zijn excuses aanbieden. Batko, een Serviër die samen met zijn Kroatische vrouw naar Denemarken vluchtte bij het begin van de oorlog, kon niet voorkomen dat zijn vader in het Celebici kamp werd opgesloten waar hij gruwelijk werd mishandeld door Esad en daarbij het leven liet. Zal Batko de uitgestoken hand van Esad aanvaarden? Hoe beleeft Batko deze hevige emoties en kan zal hij zijn schuldgevoelens uiteindelijk een plaats geven?

De Servische Bojana is de weduwe van Slavko. Ze hadden samen twee kinderen en leidden een zorgeloos bestaan tot de Bosnische oorlog in 1992 uitbrak en Bojana met haar elfjarige dochter Slavica wegvluchtte. Slavko werd door Moslim milities opgepakt en gevangengezet in het Celebici detentiekamp waar hij onder andere door Esad zwaar gefolterd werd. Slavko stierf aan zijn verwondingen waardoor Bojana ervan overtuigd is dat Esad de laatste is die haar man levend heeft gezien en zijn laatste woorden moet hebben gehoord. Esad werd in 1998 door het Joegoslaviëtribunaal veroordeeld en leidt nu een teruggetrokken bestaan in Helsinki. In Bosnië wordt hij door mensen van zijn eigen etniciteit als een verrader beschouwd omdat hij schuld heeft bekend en toenadering zoekt tot zijn Servische slachtoffers.

Sakib zag tijdens de genocide van Srebrenica zijn leven aan zich voorbijflitsen toen zijn executie door Servische paramilitairen op het laatste nippertje werd afgeblazen. Hij overleefde de hel en bouwde na de oorlog een nieuw leven op in Gent samen met zijn vrouw Sadeta en twee kinderen Fahira en Faruk. Tijdens de oorlog in Bosnië stonden de Nederlandse blauwhelmen in voor de veiligheid van de Moslim bevolking in Srebrenica. Zij konden evenwel niet voorkomen dat Servische milities een genocide aanrichtten. Sakib en zijn dochter Fahira nemen het de Nederlandse militairen van Dutchbat nog steeds kwalijk dat zij de dood van tientallen familieleden en vrienden niet konden voorkomen en de afslachting van meer dan 8 000 Moslim mannen hebben laten gebeuren. Ze nodigen 2 militairen van Dutchbat uit voor een ontmoeting in Srebrenica, op de plek waar ze gestationeerd waren en waar Moslim mannen werden getriëerd en weggeleid om te worden afgeslacht.

Nadjija verloor haar man Mukeb in 1995 tijdens de genocide in Srebrenica waarbij duizenden Moslims door Bosnisch Servische militairen en paramiltaire milities werden vermoord. Samen met haar drie kinderen ontvluchtte ze Bosnië bij het begin van de oorlog in 1992 en vond ze haar toevlucht in Italië waar ze tot vandaag woont. Mukeb bleef achter in Srebrenica en schreef regelmatig brieven aan Nadjija tot hij in juli 1995 voor het laatste gezien werd wanneer hij door Servische paramilitairen werd weggevoerd. Zijn lichaam werd nooit teruggevonden. Nu keert Nadjija terug naar Srebrenica. Ze bezoekt Irvin, haar zoon die opnieuw in Srebrenica woont, maar ze wil vooral een oude vriend, de Serviër Nenad ontmoeten.