Esmeralda

W „Esmeraldzie” Hernandez zwraca się ku romantycznej mitologii, jednak ten opisowy wymiar ma w twórczości filmowca znaczenie drugorzędne; jego nadrzędnym celem jest bowiem – poprzez zapośredniczone mity – budowanie barokowego języka filmowego. Pod tym względem wpisuje się on w nurt reprezentowany przez innych współczesnych twórców, takich jak Bene czy Schroeter. W „Esmeraldzie” Hernandez wprowadza własne maski, by pracować z materią fizyczną, a nie tylko z samą tkanką filmową. Jednocześnie włącza w swój cykl estetycznych wariacji materiały archiwalne („stock-shots”) przedstawiające sceny wojenne, spustoszenia i ludobójstwa, które brutalnie wdzierają się w wizualną strukturę jego dzieła. Filmowiec wskazuje w ten sposób na pęknięcia, przez które mit odsłania swoje najmroczniejsze oblicze: rzeczywistość historyczną i społeczną, która nas prześladuje i nieustannie napawa lękiem.