Wszystkie odcinki

Rok 1938. Józef Stalin wydaje rozkaz likwidacji obcych szpiegów. Celem służb stają się osoby legitymujące się niemieckim, japońskim lub polskim pochodzeniem. Jednym z aresztowanych jest Eugen German, ojciec małej Ani. Mężczyzna zostaje zatrzymany przez Walentyna, dawnego przyjaciela matki dziewczynki, Irmy, który wszelkimi sposobami stara się ją odzyskać. Kobieta w obawie o życie swoje i bliskich postanawia uciec z Anią i jej babcią do Taszkientu, gdzie przewożeni są wszyscy aresztowanie za szpiegostwo. Liczy, że tam uzyska jakieś informacje o mężu.

Irma dociera wraz z matką i Anną do Taszkientu. Próbuje dowiedzieć się czegokolwiek o aresztowanym mężu. W siedzibie zarządu NKWD spotyka majora, z którym rozmawiała w pociągu. Mężczyzna radzi jej, aby zmieniła narodowość, jeśli nie chce z rodziną trafić do obozu. Wkrótce umiera młodszy brat Ani. Zrozpaczona Irma podejmuje decyzję o ucieczce do Kazachstanu. Wraz z matką i córką zatrzymuje się w Dżambule. Aby uniknąć kary śmierci za szpiegostwo zmienia nazwisko na Martens i zostaje Rosjanką holenderskiego pochodzenia. Niedługo później poznaje oficera Wojska Polskiego, Hermana Bernera. Tymczasem do Kazachstanu przyjeżdża Walentyn, który zostaje szefem tamtejszej komórki NKWD.

Ania zaprzyjaźnia się z Hermanem Bernerem, który robi wszystko, aby pomóc Germanom. Irma wychodzi za niego za mąż. Ich szczęście nie trwa długo, bo wkrótce wojskowy otrzymuje powołanie i musi wyjechać. Tymczasem na ślad Irmy wpada Walentyn, który znowu zaczyna ją prześladować. Przy pomocy znajomej Polki, Jadwigi, kobiecie udaje się uciec z bliskimi do Dżambułu, a niedługo później dotrzeć do Warszawy. Tam odnajduje matkę męża i próbuje znaleźć sobie pracę. Mija kilka lat. W 1955 roku Ania wstępuje na wydział geologii Uniwersytetu Wrocławskiego. Do Polski przyjeżdża Walentyn, który próbuje odnaleźć Irmę. Ma dla niej zawiadomienie o śmierci Hermana w bitwie pod Lenino.

Ania dowiaduje się, że Herman zginął pod Lenino w 1943 roku. Matka i babcia postanawiają powiedzieć jej też o losach ojca. Dziewczyna ma żal do nich, że tak łatwo uwierzyły w śmierć Eugena. Jakiś czas później, za namową kolegi ze studiów, Piotrka, Ania zgadza się na występ w klubie studenckim. Z powodu tremy i obecności znajomego jej debiut okazuje się jednak porażką. Córka Irmy postanawia już nigdy więcej nie śpiewać. Przyjaciółka Janka nie pozwala jej jednak zrezygnować z pasji i umawia ją na przesłuchanie w Teatrze Estrady. Tam Ania robi bardzo dobre wrażenie. Niedługo później poznaje młodego naukowca, Zbyszka.

Jest rok 1959. Ania studiuje na Wydziale Geologii we Wrocławiu i współpracuje z teatrem studenckim Kalambur oraz z Estradą Wrocławską. Któregoś dnia udaje jej się zaśpiewać solo i odnosi sukces. Zostaje zaproszona na koncerty do Warszawy. Katarzyna Gaertner proponuje Ani zaśpiewanie swojej nowej piosenki „Eurydyki”...

Rok 1964. Festiwal w Opolu. Anna odnosi sukces: zdobywa drugą nagrodę w kategorii piosenki aktorsko-literackiej za utwór „Tańczące Eurydyki". Jej popularność rośnie, zaczyna koncertować również za granicą. Męczą ją ciągłe podróże. Zbyszek prosi ją o rękę. Anna pragnie zostać w kraju, ale dostaje kolejną propozycję: wyjazd do Włoch i występ na festiwalu w San Remo. Chcąc odwdzięczyć się matce i babci za opiekę i poświęcenie, podpisuje intratny, trzyletni kontrakt z Compania Discografica Italiana. Jej życie osobiste znów się komplikuje.

Producent Pietro Carriaggi usłyszał głos Anny German i chce dzięki niej zaistnieć w branży muzycznej. W tym celu przygotowuje szeroko zakrojoną kampanię reklamową. Przez rok urządza sesje zdjęciowe, konferencje prasowe, żeby wypromować tajemniczą Polkę o nieziemskim, anielskim głosie. Anna jest tym zmęczona. Chce wrócić do domu. Dowiaduje się jednak, że ma wziąć udział w Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo. Zachwycona głosem Anny German publiczność przyznaje jej nagrodę Oscara sympatii 1967. Anna dostaje propozycję uczestnictwa w festiwalu piosenki neapolitańskiej i nagrania płyty. Sceny europejskie stają przed nią otworem. W czasie powrotu do Bolonii ulega wypadkowi i doznaje skomplikowanych obrażeń.

Anna przebywa w szpitalu w Bolonii. Jest połamana i w śpiączce. Lekarze tracą nadzieję i odsyłają ją do klasztoru pod opiekę zakonnic. Gdy wreszcie odzyskuje przytomność, Zbyszek z Irmą zabierają ją do Warszawy. Po zdjęciu gipsu, lekarze stawiają diagnozę, że Anna już nigdy nie będzie chodzić.

Anna odzyskuje sprawność i zdrowie. Nagrywa płyty, występuje. W 1972 r. w Zakopanem wychodzi za mąż za Zbyszka Tucholskiego. Zwierza się mężowi, że bardzo chciałaby mieć dziecko. Zbyszek jest przerażony. Ciąża stanowi zagrożenie dla zdrowia żony...

Anna zataja informacje o diagnozie moskiewskich lekarzy i mimo choroby dużo koncertuje. Na pewien czas trafia do szpitala, ale wkrótce odzyskuje siły i wraca na scenę. Występuje w różnych częściach świata, m.in. Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Australii, Polsce i Związku Radzieckim. Podejmuje decyzję o przyjęciu chrztu według obrządku Adwentystów Dnia Siódmego. Przeczuwając, że nie pozostało jej wiele czasu, postanawia załatwić wszystkie zaległe sprawy. Wyrusza na poszukiwania grobu ojca.