Wszystkie odcinki

Kwiecień 1440 r. Banda zbójców napada na gdańskich kupców. Królewicz Kazimierz i królowa Zofia ze zbrojnymi odnajdują ofiary i splądrowane wozy. Ocalała tylko mała Klara, którą zaopiekuje się Zofia. Na sanockim zamku ostatnie spotkanie matki i braci. Władysław Jagiellończyk jedzie na Węgry. W Krakowie Przemek próbuje siłą wydobyć z Jagny informację, gdzie jest Lech. Gromek ratuje ją z opresji, a Katarzyna i Włodek ze Skrzynna kupują kamienicę, płacąc gdańskimi szelągami, zdobytymi podczas napadu na kupców. Elżbieta Węgierska nie zamierza dobrowolnie oddać władzy. Koronę św. Stefana ma dostać jej syn. Ale jak to zrobić, kiedy koronacyjne insygnia są w skarbcu w Wyszehradzie. Insygnia wykradnie jej zaufana dwórka - Helena Kottanerin. Potem Elżbieta wezwie Ulryka Cylejskiego i każe mu zabić polskiego króla.

1440 rok. Kolejne węgierskie miasta zamykają swe bramy przed Władysławem, ale młody król i jego wojska idą dalej. Gdy zaczyna mieć wątpliwości, Oleśnicki podtrzymuje go na duchu. Władysław Jagiellończyk wkracza do Budy, a królowa Elżbieta każe pospiesznie koronować niemowlę - swego synka Władysława Pogrobowca. Jej poplecznik, Ulryk Cylejski, zleca Istvanowi zabójstwo Władysława Jagiellończyka. Zamach się nie udaje, a król wspaniałomyślnie wypuszcza zamachowca. Kiedy książę Michałuszka sięga po władzę na Litwie, królewicz Kazimierz wyrusza do Wilna. Dziersław ma go strzec, a matka daje mu amulet - wisior w kształcie węża. W Holszanach na Litwie, w majątku kuzyna Zofii, Jerzego Semenowicza Holszańskiego odbywa się właśnie zjazd panów litewskich. Nie wiadomo, co knują...

Maj 1440 r. Gdy do Budy przyjeżdża poselstwo królowej Elżbiety, Władysław zaczyna mieć wątpliwości, czy warto było sięgać po węgierską koronę. Dominici i Talocci kilka miesięcy wcześniej proponowali polskiemu władcy węgierską koronę. Teraz, w imieniu królowej Elżbiety, przekazują rozkaz opuszczenia Węgier. Na Litwie królewicza Kazimierza czekają kłopoty. Czy Michałuszka, syn zmarłego Zygmunta Kiejstutowicza, stanie mu na drodze? Czy też złoży mu hołd i dołączy piękny prezent? Zofia dowiaduje się, że zbójcami, którzy zabili rodziców Klary, dowodziła kobieta. Królowa prosi Sambora o pomoc w znalezieniu morderczyni. Katarzyna Włodkowa, przywódczyni zbójców, dowiaduje się, że napad na gdańskich kupców przeżyła dziewczynka i postanawia ją odnaleźć.

1440 rok. Królewicz Kazimierz, za plecami polskich panów, zostaje w Wilnie okrzyknięty Wielkim Księciem Litwy. A miał być tylko królewskim namiestnikiem. W Budzie panowie wybierają Władysława Jagiellończyka na króla Węgier. Ulryk Cylejski zostaje pojmany. Aby uniknąć śmierci proponuje, że zaprowadzi ludzi Władysława do ukrytej korony św. Stefana. To jednak podstęp. W Krakowie Katka żegna się z Gretą. Chce przejąć jej stragan z ziołami. Ale musi się wiele nauczyć. Ma słabą pamięć i coraz więcej kłopotów z niezadowolonymi klientami. Mszczuj, Sambor i Grzymek szykują się na wyprawę przeciwko Turkom, ale najpierw chcą znaleźć zbójców, którzy zabili rodziców Klary. Mszczuj, nie wiedząc nic o profesji kuzyna, oferuje Katarzynie i Włodkowi dzierżawę swego zamku w Barwałdzie.

1440 rok. Złotnicy zrobili nową, piękną koronę, ale Władysław Jagiellończyk obawia się, że taka kopia nie będzie miała formalnej, a zwłaszcza mistycznej mocy. Oleśnicki proponuje, aby wykorzystać koronę z relikwiarza świętego Stefana. Katarzyna Włodkowa i jej banda nadal grasują na traktach. Mszczuj z kompanami depczą im po piętach. Do Sanoka przyjeżdża Dorota z prezentem dla Klary oraz Dziersław z wieściami z Wilna. Zofia decyduje, że Władysław musi się o tym jak najszybciej dowiedzieć. Wysyła więc Dziersława do Budy. Istvan wkrada się w łaski króla Władysława i po raz kolejny podejmuje próbę zamachu. Czy Hincza ochroni młodego króla?

1440 rok. Władysław Jagiellończyk zostaje królem Węgier. A Istvan - niedoszły zamachowiec - ginie w lochu. Królowa Elżbieta nie rezygnuje z walki o tron. Oddaje swoje córki i syna, koronowanego na węgierskiego króla, pod opiekę cesarza Fryderyka. Dzieci pojadą do Wiednia, a ona dostanie pieniądze na walkę z Jagiellończykiem. W Sanoku Jadwiga Melsztyńska i Andrzej Tęczyński czują do siebie coraz większą sympatię. Nie podoba się to małej Klarze, która przywiązała się do dwórki i boi się, że ją straci. Krawiec Johann ma problemy z potencją i aby zadowolić żonę, idzie po pomoc do Katki. Czy uczennica zielarki Grety tym razem nie pomyli ziół?

1440 rok. Polscy panowie, na rozkaz króla Władysława, organizują pospolite ruszenie i radzą nad podatkami. Na zamku w Sanoku kwitnie miłość między Jadwigą Melsztyńską i Andrzejem z Tęczyna. Mała Klara jest zazdrosna o dwórkę królowej. I boi się, że strzała Amora może skrzywdzić jej przyjaciółkę i opiekunkę. Jan Hincza przekazuje Zofii niepokojące wieści od syna z Budy. I pociesza ją w łożu. W Krakowie pojawia się Nawoj - bardzo zagadkowa postać. Gertruda próbuje uspokoić swego męża Johanna, który zażywa zbyt wiele ziół na potencję.

Zofia i Hińcza spędzają romantyczne chwile w Sanoku. Tymczasem Oleśnicki, aby utrzymać kontrolę nad Władysławem, wysyła do Budy swojego brata, Jana Głowacza. Gertruda wciąż skarży się na łóżkowe zachcianki swojego męża. Ponownie zwraca się z prośbą o pomoc do Katk. Liczy na to, że ta doradzi jej, jak stanowczo odmówić ukochanemu. Nawoj okazuje się znajomym Grzymka. Musi się ukrywać z powodu romansu z zamężną kobietą. Gdy opowiada w karczmie o swoich wojennych przygodach, w lokalu niespodziewanie pojawia się mąż kochanki. Dorota przedstawia królowej Katarzynę Włodkową, a Mszczuj wciela się w rolę swata, opowiadając Hińczy o pannie Koziegłowskiej.

1440 rok. Książę Michałuszka podburza Żmudzinów. Wielki Książę Kazimierz idzie na ustępstwa i daje im takie same prawa, jakie mają Litwini. Czy to uciszy i uspokoi buntowników? Andrzej Tęczyński postanawia, że gdy wróci z wojny, będzie starał się o rękę Jadwigi Melsztyńskiej. Sambor, zanim ruszy na wojnę, łapie członka bandy Włodkowej, a Hincza wygrywa pojedynek z Głowaczem. Katarzyna Włodkowa swoimi wróżbami wpędza królową Zofię w poczucie winy. Bo przecież nie wolno jej romansować z poddanym. A tymczasem Gertruda zastaje Johanna i Niemirę w dwuznacznej sytuacji. Postanawia się z nią rozprawić. Za uliczną bijatykę obie trafiają do miejskiego lochu.

1441 rok. Zofia spaceruje po swoim pięknym sanockim ogrodzie i skrycie tęskni za Hinczą. A Jadwiga Melsztyńska czeka na wiadomość od ukochanego Andrzeja. Dwórka królowej nie dostaje niestety listu od Tęczyńskiego, bo Klara chowa go w swojej skrzyneczce. Kat Gniewko sumiennie zajmuje się schwytanym zbójcą. Czy Czabor zdradzi, kto jest przywódcą bandy? Sambor proponuje, aby wypuścić zbója i posłać za nim Nawoja. Niemira i Gertruda, po ulicznej bijatyce, stają przed sądem miejskim i płacą wysoką grzywnę za zakłócenie porządku w mieście. Awanturują się jednak dalej i kończą pod pręgierzem, z gęsiami pod pachą. Władysław Jagiellończyk pisze w liście, że dobrze sobie radzi na Węgrzech. Ale Kazimierz będzie mieć problemy na Litwie - Świdrygiełło chce skłócić Wielkiego Księcia z Michałuszką - synem zamordowanego Zygmunta Kiejstutowicza.

1422 rok. Jadwiga Melsztyńska znajduje list od Tęczyńskiego ukryty przez Klarę. Wybacza jej to drobne oszustwo. Katarzyna Włodkowa składa wizytę królowej Zofii. Klara nie rozpoznaje zabójczyni rodziców, ale słysząc śmiech Włodkowej, zaczyna się jej bać. Nawoj, na polecenie Sambora, śledzi Czabora, ale zostaje ogłuszony przez jego kompanów. Wraca do Krakowa bez konia, butów i pieniędzy. A tam Niemira i Gertruda łączą siły i mszczą się na Klemensie. Pomogą im w tym gęsi. Zofia i Jadwiga, wystrojone w najlepsze suknie, czekają na swoich rycerzy. Andrzej przywozi ciężko rannego Hinczę. Czy przeżyje?

1442 rok. Hincza jest ciężko ranny i nie wiadomo, czy przeżyje. Nieoczekiwanie z pomocą przychodzi Katarzyna Włodkowa. Przecina i przypala ranę. A potem proponuje, że po ślubie Jadwigi i Tęczyńskiego weźmie Klarę do siebie. Dziewczynka jest przerażona. Władysław zawiązuje sojusz z królową Elżbietą. Negocjatorem układu jest Ulryk Cylejski. Elżbieta grozi mu, że powie o planowanych przez niego zamachach na Jagiellończyka. Obawiając się tego, szlachcic postanawia ją wykluczyć. Nasącza trucizną szubę, którą Elżbieta dostała od młodego króla. Nawoj chwali miecz wykuty przez Klemensa i obiecuje, że pomoże mu odegrać się na Niemirze i Gertrudzie.

1442 rok. Królowa Elżbieta nie zamierza dotrzymać warunków rozejmu zawartego z Władysławem Jagiellończykiem. Zanim jednak zdąży cokolwiek zrobić, zakłada zatrute przez Ulryka Cylejskiego futro i... umiera. W Sanoku, Zofia zwierza się Oldze. Nie może stracić Hinczy. Idzie do niego i zostają sami w komnacie. Czy dwórka dochowa tajemnicy, czy wyda ją przed Janem z Zagórzan? W Krakowie narasta konflikt między Gertrudą a Niemirą. Krawiec Johann dowiaduje się, że stoi za tym Nawoj. Katarzyna chce za wszelką cenę zabrać Klarę do siebie. Zofia proponuje, że wyśle dziewczynkę dopiero po ślubie Jadwigi z Tęczyńskim. Tymczasem Klara, w komnacie Włodkowej, znajduje rękawiczki należące do jej mamy. Mówi o tym Oldze. A ona pyta o nie Katarzynę Włodkową.

1443 rok. Do Władysława dociera wiadomość o śmierci Elżbiety Luksemburskiej i plotka, że to on kazał ją otruć. Głowacz naciska króla, aby wrócił do kraju. Jagiellończyk się waha. Ale legat papieski Giuliano Cesarini ogłasza, że papież Eugeniusz wydał bullę, w której wzywa do krucjaty przeciwko Turkom. Rozpoczynają się przygotowania do wojny. Królowa dostaje niepokojące wieści z Litwy. Zaprasza do Sanoka Świdrygiełłę. Klemens. w imieniu krakowskich rajców, wynajmuje Nawoja do ścigania zbójców grasujących na traktach. A potem wdaje się w bijatykę z Johannem. Katarzyna Włodkowa wysyła swojego człowieka do Sanoka. Ma jak najszybciej przywieźć do Barwałdu Klarę i Olgę.

1443 rok. Królowa Zofia podejmuje Świdrygiełłę w Sanoku i próbuje go przekonać, żeby uznał wielkoksiążęcą władzę młodego Kazimierza. Zbliża się wesele Andrzeja Tęczyńskiego i Jadwigi Melsztyńskiej. W czasie polowania Olga i Klara zostają porwane. Kazimierz zaczyna rządzić Litwą. Młody władca nie wie, że Michałuszk i Fedor szykują intrygę. Jadą do bojara Borysa. Namawiają go, aby wysłał swoją córkę Iwę do Wilna, na dwór Wielkiego Księcia. W Krakowie coraz więcej ludzi się kłóci, Nawoj próbuje temu zaradzić. Opowiada o pladze, która nawiedziła Norymbergę. Gdy to nie pomaga, z pomocą młodych muzykantów sprowadza na Kraków „biblijną” plagę... żab.

1443 rok. Jan Hincza i Andrzej Tęczyński szukają Olgi i Klary. A one są więzione na zamku w Barwałdzie. Zofia żegna Świdrygiełłę, niepewna, czy coś wskórała. Do Budy przybywa poselstwo tureckie z propozycją pokoju i podarkami - pięknymi dywanami i piękną turecką tancerką. Władysław Jagiellończyk dywanami się zachwyca, a tancerkę odsyła, nieświadomie skazując ją na śmierć. Legat papieski Giuliano Cesarini popiera krucjatę, a Jan Głowacz namawia króla do powrotu na Wawel.

1443 rok. Zofia, choć cierpi z powodu zaginięcia Olgi, czuje, że nie może dalej powstrzymywać Jadwigi i Andrzeja przed ślubem. Tym bardziej, że Tęczyński rusza na wojnę z Turkami. Wieczorem młodzi biorą ślub. Jadwiga wylewa na łoże flakon olejku różanego. Pan Młody kicha, ale znajduje sposób na namiętną noc poślubną. Olga i Klara uciekają z Barwałdu, ale rozdzielają się i Olga wpada ponownie w sidła bandy Włodkowej. W Wilnie Świdrygiełło składa hołd Kazimierzowi. A na uczcie pojawia się piękna Iwa. Księżna Anna zgadza się, aby dziewczyna została jej dwórką. A książę Kazimierz już jest nią zauroczony.

1443 rok. Król Władysław odnosi sukcesy w wojnie z Turkami. Królowa Zofia martwi się jednak o syna i pragnie przyspieszyć jego powrót do kraju, w czym wyjątkowo zgadza się z biskupem Oleśnickim. W Wilnie piękna Iwa wypełnia wolę ojca. Zaczyna uwodzić księcia Kazimierza. Olga jest więziona w Barwałdzie, a Nawoj w okolicach zamku spotyka żebraczkę w pięknym płaszczu. Znalazła go na bagnach. Jest na nim krwawy ślad. Dorota twierdzi, że to płaszcz zaginionej dwórki. W Krakowie garncarz Michał szuka zagubionej broszki. Katka szepcze mu do ucha zaklęcie i daje magiczny garnek.

1443 rok. Kazimierz z Iwą jadą do świętego gaju. Spotykają guślarza Krywe, który przepowiada księciu, że zostanie królem. Świdrygiełło dowiaduje się, że Iwa jest szpiegiem Michałuszki. Anna podpowiada, że dziewczyna może być ich agentką na wileńskim dworze. Tym bardziej że uczucie księcia kwitnie. Nawoj jedzie do Sanoka z płaszczem Olgi. Zofia boi się, że jej przyjaciółka nie żyje. Bogna martwi się, że mąż gada do garnka. Znajduje egzorcystę Jarosława, który spróbuje wypędzić z Michała złe duchy.

1443 rok. Do królewskiego obozu na Bałkanach przychodzi tajemniczy gość. Obiecuje, że mieszczanie otworzą bramy Sofii, jeśli król odwoła rozkaz spalenia miasta. Zaginiona broszka się odnajduje. Michał jest przekonany, że to zasługa magicznego garnka. Bogna nie może już tego słuchać i umawia się z Jarosławem na przeprowadzenie egzorcyzmów. Ale najpierw trzeba uśpić garncarza. Idzie więc po zioła do Katki. Nawoj po rozmowie ze służkami, rusza w stronę Barwałdu, żeby sprawdzić, czy Katarzyna Włodkowa może mieć coś wspólnego z zaginięciem Olgi i Klary. Klara błąka się po lesie, a Czabor i Przemek topią Olgę w rzece.

1444 rok Katarzyna Włodkowa i jej kamraci próbują odnaleźć Klarę, która błąka się po lesie. Dziewczynkę przygarnia rodzina węglarzy. Król Władysław świętuje w Budzie zwycięstwo nad Turkami. Jego wojsko wygrało wiele bitew. Myśli o powrocie do Polski, ale legat Cesarini namawia go do dalszej walki z armią Murada. Czeka na to cały chrześcijański świat. Zofia przyjmuje w Sanoku posłów zakonu i planuje potajemnie wesprzeć zbuntowaną pruską szlachtę. Jarosław odprawia egzorcyzmy nad Michałem. Wrzuca demony do worka, ale zostaje jeszcze magiczny garnek.

1444 rok. Kazimierz, w tajemnicy przed królewskim bratem, wysyła wojska na Mazowsze. Mają odebrać ziemie należące kiedyś do Litwy. Ale tak naprawdę interesuje go tylko Iwa, a nie wielka polityka. Zofia przyjeżdża na radę królewską, zwołaną na Wawelu. Po burzliwych obradach uczestnicy postanawiają wysłać do króla oficjalne poselstwo z prośbą o natychmiastowy powrót do kraju. A tymczasem Władysław waha się, czy zorganizować kolejną krucjatę. Legat Cesarini naciska. Hincza i Jan Tęczyński pomagają Barbarze i Kosmie – ofiarom tatarskiej napaści koło Kamieńca Podolskiego. Królowa Zofia pozwala im zostać na swoim dworze.

1444 rok. Sambor i Mszczuj bojąc się, że pod wpływem Cesariniego Władysław odrzuci propozycję pokoju, opóźniają powrót legata do Budy. Król zawiera 10-letni pokój z Turkami. Zofia i Hincza przeżywają chwile szczęścia – nad rzeką i na sanockim zamku. Ale muszą bardzo uważać, bo takie schadzki są niebezpieczne dla reputacji królowej. Jeśli ktoś zobaczy albo się domyśli... Nawoj ogrywa mieszczan w kości i pakuje się w tarapaty. Z opresji ratuje go Katarzyna Włodkowa.

1444 rok Nocna schadzka Zofii i Hinczy omal nie kończy się wpadką, bo służka Marta zauważa „ducha” na sanockim korytarzu. Kochankowie muszą się rozstać na jakiś czas. Hincza ma jak najszybciej wyjechać do Wilna. Zakochany Kazimierz musi zdecydować: interesy Korony czy Litwy. Wybiera sprawy Wielkiego Księstwa. Świdrygiełło popiera taką decyzję. Iwa donosi Fedorowi o rozterkach księcia. W Barwałdzie Nawoj jest zauroczony Katarzyną. Zmanipulowany przez Włodka ściga rzekomego herszta zbójców. Czabor i jego żona stają się kozłami ofiarnymi.

1444 rok. Papieski legat Giuliano Cesarini namawia Władysława do kolejnej wojny przeciwko wojskom sułtana Murada. Król, mimo sprzeciwu polskiej szlachty, wycofuje się z danej Turkom przysięgi i zrywa zawarty na dziesięć lat pokój. W Sanoku Kosma nie ma siły wstać z łóżka. Barbara próbuje pomóc mężowi. Oleśnicki postanawia pojechać na zjazd szlachty do Piotrkowa. Hincza także wyjeżdża i czule żegna się z Zofią w sanockim ogrodzie. Nawoj i Włodek przywożą do miasta ciała Czabora i jego żony. W karczmie przechwałki, kolejne toasty i nadzieja, że zbójcy zostali zabici. A pod miejskim murem parobek znajduje wielką kość.

1444 rok. Władysław przed rozpoczęciem wojny z sułtanem Muradem szuka rady u astrologa. Ale Cesarini zataja, że horoskop przepowiada śmierć władcy. I wręcza królowi miecz obrońcy wiary. Andrzej Tęczyński przywozi list i błaga króla o powrót na Wawel. Do Sanoka przyjeżdża Katarzyna z wieściami, że Nawoj i Włodek rozgromili bandę zbójców, którzy zabili Olgę. Barbara przyłapuje królową i Hinczę na czułej rozmowie. W Wilnie Głowacz i prymas Kot zapraszają Kazimierza na zjazd do Piotrkowa. Fedor każe Iwie zniechęcić księcia do wyjazdu. Jednak książę planuje przyjąć zaproszenie. Krakowscy mieszczanie wykopują z ziemi ogromną kość. Jarosław twierdzi, że to relikwie świętego Homobonusa.

1444 rok. Kazimierz przeżywa namiętne chwile z Iwą i zapomina o obowiązkach władcy. Głowacz stara się go przekonać, żeby pojechał do Piotrkowa. A księżna Anna i Iwa chcą go od tego odwieść. Świdrygiełło radzi nawet, by zerwał unię polsko-litewską. Królowa Zofia broni nieobecnych synów na sejmiku w Piotrkowie. W Krakowie zaczął się pokątny handel relikwiami św. Homobonusa. Gertruda jest przekonana, że wypiękniała, odkąd nosi woreczek z kawałkiem kości. Nawoj chce to ukrócić, ale niewiasty są innego zdania.

1444 rok. Król Władysław zebrał mniej wojska, niż planował, mimo to nie zamierza przerywać wojny. Do jego obozu docierają synowie Zawiszy Czarnego - Marcin i Stanisław. Ale nie będzie więcej polskich wojsk. Król i młody sługa Fedko spędzają sami miłe chwile. A Sambor i Mszczuj wróżą sobie, który pierwszy umrze. Zofia jest przerażona, bo ślepiec przepowiada jej ciężką życiową próbę. Hincza wspiera królową, a do Sanoka przybywają muzykanci. W Krakowie Jarosław i Nawoj zostają przyłapani na handlu relikwiami. Biskup Oleśnicki rekwiruje kość rzekomego świętego Homobonusa. Teraz to będą szczątki świętego Krzysztofa.

1444 rok. Do Wilna przyjeżdżają posłowie z Mazowsza. Chcą zacząć negocjacje w sprawie zakończenia walk o ziemię drohicką. Opanasz ostrzega Kazimierza przed Iwą, a książę Michałuszka zleca zabójstwo wielkiego księcia. W Sanoku Zofia uczy się gry na lutni, a potem dowiaduje się z listu Władysława, że pokój z Turkami został zerwany i trwają przygotowania do wojny. Królowa daje Hinczy cenny naszyjnik, żeby opłacił najemników i wysłał ich na Bałkany. Oleśnicki, za radą Długosza ogłasza, że odnalezione kości są szczątkami świętego Krzysztofa. Procesja z relikwiami uspokaja mieszczan. Ale nie Klemensa i Nawoja.

1444 rok. Władysław Jagiellończyk świętuje zwycięstwo nad Turkami pod Nikopolis i planuje dalszy marsz. Będzie walczył z żołnierzami ramię w ramię. Odprawia młodego sługę Fedka. Boi się kary za grzech. Do Sanoka przyjeżdżają Jadwiga z Andrzejem i przyjaciółką - Dorotą Koziegłowską. Tęczyńscy chcą ją wyswatać z Hinczą. Panna jest nim zachwycona. Po wystawnej uczcie między Zofią i Janem dochodzi do kłótni. W Wilnie kwitnie miłość między Iwą i Kazimierzem. Ale dziewczyna dostaje polecenie od Fedora, by zabić księcia. Chce wszystko powiedzieć księżnej Annie, jednak para książęca wyjechała na polowanie.

Listopad 1444. Wojska Władysława są w okolicach Warny. Jest tam cała armia Murada. Hunyady radzi ostrożność. Król się nie zgadza i rusza z wojskiem do boju. Legat papieski Cesarini, uciekając z pola walki, pada ofiarą rabunku i ginie. W Krakowie trzęsienie ziemi. Rzeźnik zostaje przygnieciony ogromną belką. Nawoj próbuje go ratować, ale Stach umiera. Mieszczanie, bojąc się gniewu bożego, urządzają procesję pokutną. W Sanoku także zatrzęsła się ziemia. Zofia widzi w tym karę za swą miłość do Hinczy.

1444 rok. Trwa bitwa pod Warną. Sambor kona w ramionach przyjaciół. Ginie także Stanisław, syn Zawiszy Czarnego. Hunyady – węgierski wódz – zarządza odwrót. Nie wiadomo, co się stało z królem Władysławem. Marcin i Mszczuj wyruszają razem z Hunyadym na poszukiwania. Tymczasem w Sanoku Zofię ogarnia niewytłumaczalna słabość. Hincza chce jechać po Henryka Czecha. Mieszczanie porządkują Kraków po trzęsieniu ziemi i wyciągają spod gruzów Jarosława. W dole odkrywają kolejne kości – podobno wawelskiego smoka.

Jesień 1444. Henryk Czech diagnozuje u królowej Zofii chorobę duszy. Zaleca spokój i dietę Hildegardy z Bingen. Dorota Koziegłowska stara się oczarować Hinczę, ale on okazuje jej wyraźną niechęć. Fedor na rozkaz księcia Michałuszki ma zabić Kazimierza. Każe to zrobić Iwie, ale dziewczyna nie poda trucizny swemu ukochanemu. Kraków żyje odkryciem szkieletu wawelskiego smoka. Ale kości są u krakowskiego biskupa. Niemira, Gromek i Jarosław proszą Oleśnickiego o ich zwrot. Bo smok jest ich. Oni go znaleźli.

1444 rok. Marcin z Rożnowa, syn Zawiszy Czarnego, przywozi do Sanoka wiadomość o klęsce pod Warną. Nie wiadomo, gdzie jest król. Zofia rozpacza, ale ma nadzieję, że syn żyje. Do Wilna przyjeżdża Świdrygiełło. Iwa mówi mu o planach zabicia Kazimierza w czasie uczty i książę udaremnia zamach. Fedor zostaje zdemaskowany. Klemens zdradza, że kości smoka są ukryte w lochu ratusza. Jarosław z Nawojem mają plan, jak się tam dostać.

1445 rok. Zofia dostaje list adresowany do Władysława dający nadzieję, że los bitwy pod Warną nie jest przesądzony. Chce zorganizować wyprawę poszukiwawczą, by odnaleźć syna. Henryk Czech ma postawić horoskop. Hincza nocą obiecuje, że zrobi wszystko, aby odnaleźć króla. W Wilnie, na torturach, Fedor wyznaje, że zabójstwo Kazimierza zlecił mu książę Michałuszka. Przed śmiercią rzuca oskarżenie na Iwę. Opanasz przeszukuje jej rzeczy i znajduje buteleczkę z trucizną. Tymczasem w Krakowie powodzi się chytry plan Nawoja. Co prawda mężczyźni zostają zamknięci w lochu, ale ukradli smoczy ząb.

1445 rok. Horoskop przygotowany przez Henryka Czecha jest niepomyślny dla Władysława. Katarzyna nakłania Zofię na opłacenie fikcyjnej wyprawy, która ma odszukać zaginionego króla. Tymczasem panowie polscy, z Oleśnickim na czele, chcą wybrać nowego władcę. Iwa błaga Kazimierza o przebaczenie, ale książę odsyła dziewczynę do majątku ojca.

Wiosna 1445 roku. Na zjeździe w Sieradzu Zofia prosi panów, by zaczekali z wyborem nowego króla. Oleśnicki nalega jednak, żeby słać już poselstwo do Wilna. Kazimierz dowiaduje się, że Iwa jest w ciąży. Daje Borysowi posag dla niej i spotyka się z ukochaną w Jagieliszkach.

1445 rok. Do Wilna przybywa polskie poselstwo niskiej rangi, by zgodnie z planem Oleśnickiego nauczyć pokory Kazimierza przed negocjacjami w sprawie polskiego tronu. Świdrygiełło jest tym oburzony. Ojciec każe Iwie wyjść za mąż za bogatego bojara. A bękarta ma zostawić u ciotki. Tymczasem Włodkowie przywożą do Sanoka oszusta, który opowiada o tym, jak Władysław błąka się po Bałkanach w pokutnym worku. Zofia czepia się myśli, że jej syn żyje. Henryk Czech, widząc zażyłość Zofii i Hinczy, ostrzega ją przed skandalem. Królowa, wbrew sobie, prosi Hinczę, by ożenił się z Koziegłowską. Konflikt Klemensa i Johanna o za ciasny kaftan rozsądzą burmistrz i rajcowie.

1445 rok. Litewski kupiec opowiada o spotkaniu z zaginionym królem Władysławem. Zofia wierzy, że jej syn żyje. Dorota Koziegłowska mówi królowej o planowanym ślubie z Hinczą. W ogrodzie dochodzi do kłótni dawnych kochanków. Jurgis przywozi wieści, że Iwa urodziła syna. Ma zostawić dziecko u ciotki i wrócić do Jagieliszek jako panna na wydaniu. Kazimierz pyta guślarza Krywę o radę. Tymczasem w Krakowie Klemens ma zrobić nożyce dla Johanna. Ale nie wie, jak się do tego zabrać. Miłka prosi o pomoc Pawła.

1445 rok. Królowa traci nadzieję, że Władysław się odnajdzie. Czy wróci mąż Doroty? Barbara, widząc jej smutek, proponuje przywołanie ducha Mszczuja. W Sanoku ślub Jana Hinczy i Doroty Koziegłowskiej. Zofia przychodzi na uroczystość, żeby symbolicznie pożegnać się z ukochanym. Kazimierz jedzie po swojego syna, ale zgadza się na prośbę Iwy, aby dziecko z nią zostało. Klemens daje Johannowi nożyce, ale krawiec nie jest z nich zadowolony. Znowu dochodzi do kłótni. Mężczyznom nie podoba się także, że ich dzieci – Miłka i Paweł mają się ku sobie.

1445 rok. W Sanoku Zofia cierpi po stracie kochanka, a Koziegłowska jest szczęśliwa po nocy poślubnej. Młoda para jedzie do majątku Hinczy. Dorota chciałaby ostatni raz zobaczyć męża i się z nim pożegnać. Razem z Barbarą, nocą zaczynają obrzędy. Nagle na korytarzu słychać kroki. Służki wpadają w popłoch. Ostrzegają królową przed upiorem. W komnacie pojawia się prawdziwy, żywy Mszczuj. Dorota jest szczęśliwa, a Barbara... mdleje. Dziersław dociera do Wilna. Przekazuje prośbę królowej, aby książę przyjechał na zjazd w Piotrkowie. Tam usłyszy warunki, jakie mu postawi szlachta w zamian za polską koronę. Kazimierz nie zgadza się na negocjacje. Nie pozwoli również na to, aby Litwa była podporządkowana Koronie. Świdrygiełło postanawia wzmocnić pozycję Litwy sojuszem z zakonem.

1445 rok. W Sanoku radość z powrotu Mszczuja. Ale on cierpi. Widzi w snach wojnę i śmierć Grzymka. Tymczasem Oleśnicki naciska na koronację Kazimierza i grozi osadzeniem innego władcy na krakowskim tronie. W Wilnie Krzyżacy dogadują się ze Świdrygiełłą, ale nie z Kazimierzem. A Rudolf dowiaduje się od wileńskiej służki Anny, że książę ma syna. W Krakowie Paweł proponuje Miłce mieszkanie w ruderze, a Gertruda prosi Katkę o zaklęcia, aby młodzi przestali się miłować.

1446 rok. Zofia i Oleśnicki przyjeżdżają do Wilna. Królowa dowiaduje się o romansie Kazimierza. Karską atakują mrówki, a służka Marta chowa jej suknię, która potem odnajduje się w kufrze biskupa Oleśnickiego. Tymczasem Rudolf – wysłannik Wielkiego Mistrza – przekazuje księciu Michałuszce informację, że Kazimierz ma syna. Planują porwanie. W Krakowie Johann zamyka w domu Pawła i upokarza Miłkę. A Katka żegna się z umierającą Gretą.

1446 rok. Zofia prosi syna, aby przyjął polską koronę. Oleśnicki grozi, że polscy panowie oddadzą tron w obce ręce. Zbrojni Michałuszki uprowadzają Iwę i jej synka. Borys podejrzewa księcia o zorganizowanie porwania. A Kazimierz uważa, że stoją za tym Krzyżacy. Gertruda, za radą Katki, postanawia odczynić miłosny urok, jaki Miłka rzuciła na jej syna. Gdy nocą zakopuje pukiel włosów, wpada w ręce straży miejskiej.

1446 rok. Dziersław i Jurgis szukają Iwy i jej syna. Obrażony Oleśnicki opuszcza Wilno, grożąc, że polscy panowie osadzą na tronie Hohenzollerna. Świdrygiełło i doradcy kłócą się, czy unia Polski i Litwy w ogóle jest potrzebna. Zofia prosi syna o szybkie podjęcie decyzji. Johan wykupuje Gertrudę z aresztu. Tymczasem Paweł szyje suknię, żeby się wyszkolić na mistrza i ożenić z Miłką. Johan, by temu zapobiec, niszczy pracę syna. Młodzi wyznają sobie miłość.

Jesień 1446. Iwa i dziecko zostają uwolnieni. Zofia poznaje swego wnuka. Suchta, człowiek Michałuszki, podaje się za wybawcę Iwy. A potem rzuca się z nożem na Kazimierza. Świdrygiełło zasłania bratanka i zostaje ciężko ranny. Hincza i Andrzej Tęczyński dowiadują się od wawelskiego skryby o spisku i przejmują list Oleśnickiego do Fryderyka Hohenzollerna, w którym biskup zaprasza go na polski tron. Na Wawel przybywają posłowie tureccy, a wśród nich Erdogan – oprawca Grzymka. Mszczuj, który ma chronić posła, chce pomścić przyjaciela. Targany emocjami dostaje zawału serca.

Wiosna 1447. Od dawna oczekiwany Kazimierz zjeżdża na Wawel. Krakowianie i dwór witają hucznie przyszłego władcę. Tylko biskup Oleśnicki zachowuje rezerwę. Chciał ściągnąć Hohenzollerna na polski tron i Kazimierz nie zamierza puścić mu tego płazem. Książę ogłasza, że zrówna prawa polskiej i litewskiej szlachty. Polscy panowie składają mu hołd i proszą o przyjęcie korony. Tymczasem w Krakowie pojawia się brudny, obszarpany młodzieniec, który twierdzi, że jest królem Władysławem. Dorota Koziegłowska zauważa afekt swojego męża do królowej. W Wilnie ranny Świdrygiełło, który własną piersią osłonił Kazimierza przed ciosem zamachowca, powoli dochodzi do zdrowia. Paweł idzie do płatnerza Klemensa i prosi go o przyjęcie na naukę. Ojciec wyrzuca go z domu.

1447 rok. Włóczęga, podający się za Władysława, wprowadza zamieszanie w przeddzień koronacji. Zofia nie rozpoznaje w nim syna. Kazimierz, widząc bliznę na ramieniu przybysza, ma wątpliwości. Natomiast Oleśnicki wykorzystuje sytuację do własnych celów. Długosz puszcza na mieście plotkę, że król się odnalazł.

25.06.1447 r. W dniu koronacji Kazimierz chce wierzyć, że jego brat powrócił. Oleśnicki wie, że to oszust, ale popiera samozwańca. Bo takim królem będzie można manipulować. A goście już przyjeżdżają na koronację. Świdrygiełło odgraża się, że udusi samozwańca. Wątpliwości rozwiewa Marcin, syn Zawiszy. Zaświadcza, że to służący Fedko. Nic już nie stoi na przeszkodzie, aby odbyła się koronacja. Kazimierz zostaje królem. Tymczasem w mieście krąży plotka, że król Władysław wrócił. Klemens i Johann znowu się kłócą. Tym razem o króla. Ale po koronacji wszyscy się cieszą i wznoszą toasty. Paweł, żeby zapłacić za nocleg, zaczyna naprawiać sukienki dziewczynom z zamtuza.

1447 rok. Oleśnicki z Głowaczem chcą zabić Fedka, który siedzi w wawelskim lochu. Wynajmują zbira. Ale Hincza i Andrzej Tęczyński na rozkaz królowej wywożą chłopaka do Tyńca. Zofia mówi wprost biskupowi, że wie o jego udziale w oszustwie i zmusza go do politycznych ustępstw. Potwierdzenie przywilejów będzie dopiero na zjeździe w Piotrkowie. Koziegłowska widzi swego męża wchodzącego do komnaty królowej. Utwierdza się w swoich podejrzeniach. Ruda zabiera Pawła do zamtuza. A tam, rajca Warcaba w podartych spodniach. Trzeba mu pomóc. Podczas hołdu mieszczan Krakowa Kazimierz dowiaduje się o nowym zarządzeniu biskupa, które ogranicza ilość sprzedawanego piwa. Oburzeni mieszczanie ruszają na siedzibę Oleśnickiego.

1447 rok. Mieszkańcy Krakowa protestują przeciwko zarządzonym przez biskupa ograniczeniom w sprzedaży piwa. Idą wściekli do jego siedziby. Oleśnicki ratuje się ucieczką na Wawel. Kazimierz jedzie do miasta i uspokaja nastroje. Biskup, zaniepokojony rosnącymi wpływami króla, każe swemu słudze rozpuścić wśród mieszczan plotki godzące w dobre imię młodego władcy. Zofia i Hincza rozmawiają o Władysławie i Fedce. I o podroży do Wielkopolski. Koziegłowska już wie, że jej mąż kocha królową. Robi mu scenę zazdrości i zmusza go, aby zabrał ją w podróż w królewskim orszaku. Paweł gra przed Klemensem zaufanego rajcy Warcaby. Płatnerz to wykorzystuje i prosi Pawła o wstawiennictwo. Dzięki temu Miłka nie dowie się, że chłopak nocuje w zamtuzie. A zaczyna coś podejrzewać, bo znalazła rudy włos.

Do królewskiego obozu przybywa książę Michajłuszka, aby po raz drugi złożyć hołd Kazimierzowi. Jednak władca nie wybacza mu zdrady i porwania syna. W czasie podróży z Wielkopolski Hińcza ulega urokowi żony. Kobieta triumfuje. Zofia jest zazdrosna, więc namawia króla, żeby mianował Hińczę królewskim podskarbim. Dzięki temu Jan zostanie na dworze, bliżej królowej. Tymczasem po mieście krążą plotki o Kazimierzu. Bronek wini króla za wszystkie nieszczęścia. Za plotkami ma stać Oleśnicki.

1447 rok. Dorota domaga się od Katarzyny Włodkowej spłacenia długu za dzierżawę Barwałdu. Włodkowie nie mają pieniędzy i zlecają Przemkowi zabicie towarzyszki królowej. Nawoj, który jest zauroczony Dorotą, udaremnia atak. Kazimierz już wie, że za plotkami na jego temat stoi Oleśnicki. Każe więc biskupowi uzupełnić braki w królewskim skarbcu. Andrzej Tęczyński i Jurgis dostają w Malborku zapewnienie od Wielkiego Mistrza, że zakon nie pomoże księciu Michałuszce. W zamian Wielki Mistrz chce, żeby Kazimierz poparł go w walce ze Związkiem Pruskim. W drodze z Malborka polscy rycerze ratują braci: Gabriela i Jana Bażyńskich. Zabierają ich do Krakowa, aby opowiedzieli królowi o krzyżackich represjach, jakie spadają na miejscową ludność. Miłka szuka Pawła. Katka prowadzi ją do zamtuza. A tam nagabuje ją stały bywalec. Dziewczyna ucieka, ale na ulicy spotyka Pawła i Rudą.

1447 rok. Do Krakowa przyjeżdża Honzik. Dzięki Katce unika miecza Nawoja, a dzięki Nawojowi dostaje się na Wawel. Chce odebrać zaległy żołd obiecany czeskim najemnikom za Warnę. Pokazuje królowej list od króla Władysława. Korona nie może mu pomóc, bo żołd obiecał Władysław, ale jako król Węgier. Zofia chce zapłacić dług z własnego dochodu. Włącza się Oleśnicki z niezbyt czystymi intencjami, ale ze sporą sumą. Przed Kazimierzem stają bracia Bażyńscy - Jan i Gabriel z Prus. Proszą o pomoc, bo Krzyżacy niszczą wioski i mordują ludzi. Do warsztatu płatnerza przychodzi Ruda. Próbuje przekonać Miłkę, że Paweł jest jej wierny. Ale dziewczyna w to nie wierzy. Ostatni napad bandy Włodkowej na wozy kupieckie kończy się śmiercią Włodka. Katarzyna próbuje ratować życie.

1448 rok. Hincza i Jan z Zagórzan szykują pieniądze dla Czechów. To zaległy żołd za bitwę pod Warną. Złożyła się na niego królowa i biskup Oleśnicki. Nawoj dostaje od króla zadanie wytropienia zbójców, którzy zabili Włodka i porwali jego żonę. Kazimierz nie wie, że towarzyszka królowej jest byłą szefową bandy. Katarzyna Włodkowa po rozmowie z Rudolfem zostaje krzyżackim szpiegiem. Oleśnicki zabiega o jak najszybszy ślub Kazimierza z Elżbietą Rakuską, wnuczką cesarza Zygmunta Luksemburskiego. Na dwór Habsburgów zostaje wysłany Andrzej Tęczyński. Hincza i Zofia spędzają razem noc, a Koziegłowska omal nie zdradza Jana z Dziersławem, po czym znajduje kolczyk królowej w mężowskim łożu.

Andrzej Tęczyński przywozi na Wawel wiadomość, że Fryderyk Habsburg odrzucił propozycję ożenku Kazimierza z Elżbietą Rakuską. Przywozi także gościa – alchemika Kurta, który będzie miał na zamku swoją pracownię. Koziegłowska przynosi Zofii kolczyk, który znalazła w łożu męża. Katarzyna Włodkowa, udająca ofiarę napaści, wraca do Krakowa. Namawia Nawoja, aby zawiózł ją do Sanoka, do królowej. Miłka prosi ojca, aby zwolnił Pawła z terminu. Ten jednak odmawia...

1448 rok. Katarzyna Włodkowa w Sanoku rozpoczyna swoją szpiegowską misję. Zofia, wzruszona łzami Katarzyny, pozwala jej zostać na zamku. Włodkowa stara się zaprzyjaźnić z Karską i Barbarą. Tylko pies Barbary nie daje się ugłaskać. Tymczasem na Wawelu dochodzi do wybuchu w pracowni alchemika. Oleśnicki chce się pozbyć uczonego, ale Kazimierz daje Kurtowi jeszcze jedną szansę i pozwala zatrudnić pomocnika, który razem z nim będzie pracował nad przemianą metalu w złoto. W karczmie, w której Kurt pokazuje zalety magnetytu, spotyka Jarosława. To on będzie jego pomocnikiem. Klemens akceptuje Pawła jako kandydata na zięcia. Miłka waha się, czy mu zaufać. Szczególnie, gdy widzi ojca i chłopaka w towarzystwie Rudej.

1448. Zofia przyjeżdża na Wawel. Honsik dziękuje królowej za spłatę żołdu, obiecanego jeszcze przez króla Władysława. Tymczasem Jurgis oznajmia Kazimierzowi, że Czech kontaktował się w mieście z podejrzanym typem z Malborka. Oleśnicki chce wtrącić Husytę do lochu, ale Kazimierz zleca Jurgisowi dyskretne śledztwo. Hińcza zachorował, nie może wstać z łóżka. Zofia wzywa na pomoc alchemika. Ten przepisuje cudowny lek, ale flakon z nim znika.

Na Wawelu trwa śledztwo w sprawie zaginionego lekarstwa. Do kradzieży specyfiku przyznaje się Dorota. Liczyła, że eliksir przedłuży jej młodość. Gabriel prosi Kazimierza o pomoc dla Związku Pruskiego. Król wysyła do Malborka Honsika. Ma szpiegować na rzecz Korony. W czasie nocnego spotkania Kazimierz obiecuje Gabrielowi niejawne poparcie Związku Pruskiego.

Ziemie siewierska i czernichowska są spustoszone. Kazimierz szykuje wyprawę przeciwko Michajłuszce i Tatarom. Książę Świdrygiełło jest coraz słabszy. Anna prosi Zofię o wsparcie. Świdrygiełło nie może jechać na wojnę. Katarzyna Włodkowa zbiera informacje. Zakochany Jurgis powie jej o wszystkim. Włodkowa pisze list z informacjami dla Krzyżaków i daje go kupcom z Gdańska.

Lato 1449. Kazimierz uwalnia dzieci wzięte do niewoli przez Tatarów. Barbara odnajduje wśród nich swojego wnuka Adama, który niestety jej nie pamięta. Królowa Zofia zgadza się, żeby chłopiec został na jej dworze. Bogna widząc, że karciany nałóg garncarza Michała doprowadzi ich do ruiny, postanawia kupić od alchemika Kurta zioła, które spowodują bóle brzucha. Mąż będzie siedział w domu. Michał jednak idzie do zamtuza, ale specyfik zaczyna działać. Katarzyna uwodzi Jurgisa, który zdradza jej państwowe sekrety. Będzie miała o czym donosić Krzyżakom. Tymczasem Nawoj odnajduje miejsce, w którym ukrywa się Przemek i jego banda.

Jesień 1449. Nawoj schwytał Przemka i przywozi go do Krakowa. Katarzyna jest przerażona. Obawia się, że prawda o niej wyjdzie na jaw i postanawia pozbyć się świadka. Daje mu bukłak z zatrutym piwem. Długosz przywozi z Rzymu kapelusz kardynalski dla biskupa. Oleśnicki chodzi dumny jak paw. Jest pierwszym kardynałem Polakiem. Paweł i Miłka szukają księdza, który udzieli im ślubu. Niestety mają za mało pieniędzy na zapłacenie za sakrament, a w przydrożnej karczmie popadają w tarapaty. A garncarz Michał, podtruwany przez żonę, zamiast grać w karty w zamtuzie, zostaje świadkiem nielegalnego handlu królewską solą.

Kardynał Oleśnicki dopomina się o kolejne przywileje dla szlachty. I dla siebie... Ale Kazimierz nie zamierza mu ustępować. Miłka i Paweł wracają do Krakowa bez ślubu. Klemens, chcąc ocalić dobre imię Miłki, próbuje zmusić Johana do zgody na ożenek syna. Kat odkrywa, że Katarzyna otruła Przemka. Znajduje bukłak z piwem i martwego szczura. Zaczyna ją szantażować. Kazimierz dowiaduje się o kradzieży królewskiej soli i zleca nawojowi śledztwo.

Medyk wawelski stwierdza śmierć Jarosława. Oleśnicki domaga się surowej kary dla alchemika i chce wtrącić go do lochu. Martwy jednak... ożywa, co jeszcze bardziej rozsierdza kardynała. Kurt, aby udowodnić, że to było tylko chwilowe omdlenie, wdycha opary swojego nowego specyfiku i także pada jak martwy. Wkrótce wraca do życia. Kardynał zrobi wszystko, aby pozbyć się z Wawelu człowieka, który włada tajemnymi mocami.

Do Krakowa przyjeżdża inkwizytor Echkart, który ściga królewskiego alchemika. Kazimierz chroni uczonego, ale pętla powoli się zaciska. Adam jest coraz bardziej chory. Kurt poddaje go kuracji eterem. Kat nadal szantażuje Katarzynę, więc ona próbuje wyciągnąć więcej pieniędzy od krzyżackiej wysłanniczki Petroneli. Potem udaje, że kat ją napadł. W karczmie odbywa się wesele Miłki i Pawła.

Oleśnicki znajduje anatomiczne rysunki i na tej podstawie orzeka, że Kurt bezcześcił ludzkie szczątki. Domaga się wydania go inkwizytorowi. Adam, wnuczek Barbary, obudził się po kuracji Kurta, ale nadal nie mówi i jest jakby nieobecny. Czy dziecku pomoże stary litewski rytuał? Wesele Miłki i Pawła się skończyło. Gdy ostatni goście wychodzą, okazuje się, że garncarz Michał nie żyje. Gertruda oskarża Bognę o otrucie męża.

Katarzyna wyciąga od Jurgisa kolejne informacje, a potem przekazuje Oleśnickiemu wieści o pogańskich rytuałach na wawelskim zamku. Mały Adam po magicznej kuracji odzyskał zdrowie i pamięć. Chce nauczyć się czytać. Oleśnicki namawia króla na ponowną rewizję w laboratorium Kurta. Alchemik błaga królową o schowanie księgi. Tymczasem inkwizytor, przeszukując pracownię Kurta, spada z drabiny.

1451 rok. Królewski medyk nie podejmie się poskładać złamanej nogi inkwizytora. Zofia każe wezwać alchemika, który usypia inkwizytora eterem i przeprowadza operację. Stanisław Roy chce zniszczyć zakazany manuskrypt Flamela. Ale uzdrowiony Eckhart zawiera z Kurtem pakt - księga za oczyszczenie z zarzutów. Nawoj stara się ocalić Bognę, której grozi stryczek. Przyjaciele mają plan, jak ją uratować. Targana wyrzutami sumienia Gertruda angażuje się w tę akcję. W Malborku, Honzik i bracia Bażyńscy - Jan i Gabriel zbierają informacje. Zakon szykuje się do wojny. W Wilnie zaczyna się spór o Wołyń. Kazimierz gra na zwłokę - przecież książę Świdrygiełło jeszcze żyje, a to były jego ziemie. Wrócą do Korony czy będą litewskie? Do Wilna przyjeżdża Iwa z małym Olgierdem.

1451 rok. Inkwizytor wraca do Rzymu. Oleśnicki żałuje, że alchemik Kurt jest bezkarny, ale Eckhart zawdzięcza mu zdrowie. Kardynał podburza szlachtę przeciwko królowi, który nie chce narazić się Litwinom i zamierza przyłączyć Wołyń do Polski. W Wilnie Kazimierz widzi, że ojczym jest brutalny wobec małego Olgierda. Uczy swojego syna strzelania z łuku i daje mu rodzinną pamiątkę. Król jedzie do Łucka, aby pożegnać się z umierającym Świdrygiełłą.

1451 rok. Narasta konflikt między królem a kardynałem. Przedmiotem sporu jest prymat w Radzie Królewskiej. Kazimierz zabiega o poparcie szlachty wielkopolskiej i śle po raz kolejny swaty do Elżbiety Rakuskiej, która znów jest wolna. Gabriel przywozi najświeższe wieści z Malborka. Nawoj, który rozbił szajkę przemytników soli, zostaje celebrytą. Prawie wszystkie mieszczki do niego wzdychają.

1451 rok. Na zjeździe w Piotrkowie Kazimierz nie potwierdza szlacheckich przywilejów. Wszyscy czekają na Oleśnickiego, ale kardynał zostaje w Krakowie. Dorota myśli o Nawoju, ale boi się zazdrosnego ducha męża. W krakowskiej karczmie przygarnięta przez Jagnę Klara opowiada swoją historię. Gabriel jest zauroczony dziewczyną. Nawoj chce jej pomóc.

1452 rok. Umiera Świdrygiełło. Król decyduje, by ziemia wołyńska pozostała przy Litwie. Obiecał to stryjowi. Oleśnicki zaś wysyła swoich ludzi, aby włączyli Wołyń do Korony. Do Krakowa dociera także wieść o śmierci księcia Michałuszki. W Wilnie Kazimierz spotyka się z Iwą. Dowiaduje się, że Iwan jest brutalnym mężem i ojczymem. Wysyła więc go na wojnę z Tatarami. Dorota boi się snów, w których zmarły mąż nakazuje jej dochowanie wierności. Zofia i Barbara organizują wywoływanie duchów, by uwolnić ją od demona. Do Sanoka przyjeżdża Nawoj z Klarą. Karska szykuje słodkie powitanie, królowa jest wzruszona. Dziewczyna opowiada o Katarzynie, więzieniu w Barwałdzie i rozstaniu z Olgą. Włodkowa ucieka z zamku.

Wiosna 1452. Kazimierz podjął decyzję, że Wołyń pozostanie w rękach Litwy. Kardynał Oleśnicki blokuje tę decyzję i rozkazuje zamknąć bramy miasta. Do Wilna przychodzą wieści, że bojar Iwan, mąż Iwy, przeszedł na stronę Tatarów. Kazimierz uspokaja małego Olgierda i obiecuje Iwie, że zachowają majątek. Potem zabiera ją do świętego gaju. Dziersław przywozi do Sanoka wieści, że przyjęto królewskie oświadczyny i Elżbieta Rakuszanka poślubi Kazimierza. A Stanisław Roy, w komnacie Włodkowej, znajduje list do Krzyżaków, w którym Katarzyna donosi na Bażyńskiego. Nawoj chce pojmać ją w Barwałdzie. Ale jej już tam nie ma. Zofia jest zdruzgotana, że zaufała rozbójniczce i szpiegowi.

1452 rok. Konflikt króla z kardynałem jest coraz ostrzejszy. Oleśnicki nie widzi jednak, że jego pozycja słabnie. Nawet Głowacz nie stoi już za nim murem. Nawoj wraca z Barwałdu. Prosi królową o wybaczenie, bo Katarzyna mu uciekła. Król dowiaduje się od matki, że Włodkowa zdradziła Krzyżakom misje Bażyńskiego. Jurgis postanawia odnaleźć dawną kochankę. Nawoj mówi mu, gdzie zgubił jej ślad. Długosz podpatrzył chwile bliskości Hinczy i królowej i donosi o tym Oleśnickiemu.

1452 rok. Oleśnicki w rozmowie z Kazimierzem oskarża królową o romans z Hinczą. Zakazana miłość zbliża matkę i syna. Na Wawel przyjeżdża Gabriel Bażyński. Prusy szykują się do wojny z zakonem i czekają na wsparcie Korony. Gabriel chce dokończyć misję, mimo grożącego mu niebezpieczeństwa. Ale zanim wróci do Malborka, prosi królową o zgodę na staranie się o rękę Klary. Dziewczyna jest zachwycona. Gabriel zamawia u złotnika zaręczynowy pierścień. A potem zostaje pobity. Katarzyna Włodkowa dociera do swego majątku w Rajsku. Przyjeżdża tam także Jurgis.

1453 rok. Na Wawel przyjeżdżają posłowie z Cylii, by omówić warunki małżeństwa Kazimierza z Elżbietą. Przywożą rysunek z wizerunkiem narzeczonej, a ich malarz próbuje narysować portret młodego króla. Jurgis zabiera Katarzynę do Krakowa. Mieszczanie chcą zlinczować rozbójniczkę, ale Jurgis i Nawoj nie dopuszczają do tego. Oleśnicki nastawia panów przeciwko królowi. Ten jednak, ku zaskoczeniu kardynała, potwierdza w Piotrkowie szlacheckie przywileje. Gabriel Bażyński jest torturowany w krzyżackim lochu. Honzik w Malborku, a Zofia i Kazimierz w Piotrkowie zastanawiają się, jak go stamtąd wydostać.

Styczeń 1454. Katarzyna staje przed sądem królewskim. Klara jest przerażona, ale postanawia zeznawać. Wściekła Włodkowa rzuca oskarżenie na Jurgisa twierdząc, że przekazywał jej tajemnice Korony. Oskarżony wyznaje królowi, że Katarzyna była jego kochanką. Król oczyszcza go z zarzutów. Włodkowa zostaje skazana na śmierć. Orszak Elżbiety Rakuskiej zbliża się do polskiej granicy. Kazimierz rozkazuje, aby tylko ona i jej spowiednik wjechali do Krakowa. Obawia się szpiegów. W malborskim lochu Honzik daje Gabrielowi środek nasenny. Więzień wygląda na martwego i zostaje żywcem pogrzebany. Jan i Honzik zaczynają kopać.

6 lutego 1454 r. Oleśnicki nie chce wojny z zakonem. Papież i cesarz trzymają stronę Krzyżaków. Kazimierz opóźnia swoją decyzję w sprawie Prus. Tymczasem Gabriel Bażyński znów jest blisko Klary. A Dorota dowiaduje się od Nawoja, że jej brat Dziersław nie zgadza się na ich ślub. Dziersław przekazuje królowi, że portret Elżbiety ma niewiele wspólnego z rzeczywistością. Kazimierz opóźnia więc wjazd narzeczonej na Wawel. Katarzyna zostaje ścięta, ale przed śmiercią rzuca klątwę na Kraków.

9 lutego 1454 r. Elżbieta Rakuszanka czeka w Skawinie na wjazd do Krakowa. Zofia wkracza do akcji, bo jej syn wolałby zerwać zaręczyny. Zaprasza księżniczkę do swojej koleby i razem wjeżdżają do miasta. Nawoj, w poczuciu klęski, chce opuścić Kraków, ale dostaje w nagrodę dwie wioski. Dorota przyjmuje jego oświadczyny. Tym razem Dziersław się zgadza. Spotkanie księżniczki z królem i panami przybiera niespodziewany obrót. Elżbieta jest dowcipna i sporo wie o polityce. I wzbudza sympatię.

10 lutego 1454 r. Tuż przed królewskim ślubem wybucha mały skandal: Oleśnicki spiera się z arcybiskupem o to, który z nich poprowadzi ceremonię. Kardynał, używając fortelu, stawia na swoim. W katedrze wawelskiej wielka uroczystość – ślub i koronacja Elżbiety. Miejscy wesołkowie małpują uroczystość. Śmieją się z przyszłej polskiej królowej. A Jarosław demaskuje krzyżackiego szpiega. Król Kazimierz zaczyna doceniać żonę, zalety jej charakteru i umysłu wynagradzają brak urody. Horoskop postawiony przez Kurta przepowiada młodej parze wielu potomków. Kazimierz ogłasza akt inkorporacji Prus do Korony. Będzie wojna z zakonem.