Missie Warmoesstraat

De EO-serie, die twee seizoenen liep, vertelt het verhaal van Cas Wulffers, een ex-legerpredikant die na zijn pensioen geen zin heeft thuis zijn dagen te slijten. Brutaal stapt hij binnen bij de Amsterdamse politie, die hem op bureau Warmoesstraat een baan als geestelijk verzorger aanbieden. Op het drukke en onderbemande bureau wordt hij met argwaan ontvangen; wat moet men met een ‘politiedominee’? Al snel blijkt echter dat Cas middels zijn onorthodoxe aanpak een frisse kijk op een vastgelopen zaak kan werpen. Langzaam verovert hij zo een plek op het bureau en wordt de relatie met zijn collega’s beter. Dan verschijnt plots een nieuwe officier van Justitie op het bureau. Ze blijkt de dochter van Cas te zijn. Beiden hebben nauwelijks nog contact met elkaar en langzaam ontrafelt zich de reden voor hun stroeve, onderlinge relatie. Missie Warmoesstraat, bedacht door ex-agent Simon de Waal (Baantjer, Grijpstra & De Gier, Russen), bestaat uit 26 afleveringen van elk vijfentwintig minuten. In de ruim tien uur die de serie duurt, leggen de makers een grote nadruk op de menselijke kant van het politiewerk. Niet alleen op de relatie tussen de agent en burger dan wel verdachte, maar ook op de sfeer en onderlinge relaties op het bureau. Geheel onlogisch is het dan ook niet dat de serie zichzelf voornamelijk voortstuwt door middel van conflictsituaties. Deze zijn vaak echter te stereotype, vergezocht of ongeloofwaardig om te overtuigen. Zo start de serie bijvoorbeeld met een aflevering waarin een kind dreigt te verdrinken. Een oplettende voorbijganger belt de politie, maar besluit verder zelf geen actie te ondernemen. Wanneer de politie arriveert – hoeveel tijd er inmiddels verstreken is, is niet duidelijk – is de jongen al verdronken. De moeder, die haar zoontje die middag onbewaakt achterliet, besluit hierop de betreffende agent aan te klagen wegens nalatigheid. Hij zou te laat actie hebben ondernomen. Hoewel de reactie van de moeder met de bes